Στην πολιτική, οι εύκολες ατάκες συχνά προδίδουν την αμηχανία εκείνων που τις εκστομίζουν.
Η πρόσφατη δημόσια συζήτηση γύρω από τα περιουσιακά στοιχεία και τις οικογενειακές επαγγελματικές δραστηριότητες κυβερνητικών στελεχών, όπως ο Νίκος Τσάφος και ο Βαγγέλης Λιάκος, έδωσε στην αντιπολίτευση την αφορμή για έναν ακόμη γύρο καταγγελτικού λόγου. Ωστόσο, πίσω από την ένταση των τόνων κρύβεται μια αμείλικτη αλήθεια. Με «Τσάφους» και «Λιάκους» δεν γυρίζει το πολιτικό παιχνίδι, ούτε στήνεται πειστική εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης.
Το βασικό έλλειμμα που χαρακτηρίζει τόσο τον Αλέξη Τσίπρα όσο και τον Νίκο Ανδρουλάκη είναι η αδυναμία προσαρμογής στη σύγχρονη πολιτική πραγματικότητα. Αμφότεροι φαίνεται να εγκλωβίζονται σε ένα παρωχημένο μοντέλο αντιπολίτευσης, το οποίο επενδύει σχεδόν αποκλειστικά στη φθορά του αντιπάλου μέσω της σκανδαλολογίας. Αγνοούν, όμως, ότι η κοινωνία των πολλαπλών κρίσεων, της ακρίβειας και των γεωπολιτικών ανακατατάξεων δεν πείθεται πλέον από αποσπασματικές καταγγελίες. Απαιτεί σαφείς απαντήσεις για την οικονομία, το κράτος και την καθημερινότητα.
Αυτή ακριβώς η στρατηγική ένδεια αποτυπώνεται στην εμφανή αδυναμία τους να αντιμετωπίσουν με καθαρούς πολιτικούς όρους τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Ο πρωθυπουργός, παρά τη φυσιολογική κυβερνητική φθορά, διατηρεί την πολιτική πρωτοβουλία. Ο λόγος είναι απλός. Απέναντί του δεν βρίσκει ένα συγκροτημένο, κοστολογημένο και ρεαλιστικό κυβερνητικό σχέδιο, αλλά δύο αρχηγούς που αναλώνονται σε εσωτερικούς ανταγωνισμούς για την ηγεμονία του κεντροαριστερού χώρου και σε αντιφατικές εξαγγελίες.
Όσο ο Αλέξης Τσίπρας και ο Νίκος Ανδρουλάκης αντιμετωπίζουν την πολιτική αντιπαράθεση ως αστυνομικό μυθιστόρημα, τόσο θα διευκολύνουν την κυβερνητική κυριαρχία. Η «μονταζιέρα» της αντιπολίτευσης, όσο θόρυβο κι αν παράγει στα κοινωνικά δίκτυα, αδυνατεί να καλύψει το κενό στρατηγικής. Εάν πιστεύουν ότι θα ηττηθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης με «ιστορίες για αγρίους», αντί με σύγκρουση ιδεών, το κυνήγι μαγισσών θα λειτουργεί απλώς ως άλλοθι για τη δική τους πολιτική αφασία.