Αυτή την περίοδο ο «Κόκκινος Γάτος» παρακολουθεί στο Netflix τη σειρά «Αρσέν Λουπέν, τζέντλεμαν-λωποδύτης», παραγωγή βασισμένη στον ήρωα των μυθιστορημάτων του Μορίς Λεμπλάν.
Στα κοινωνικά δίκτυα της ΕΛΑΣ, όμως, παρακολουθεί τον… Αλέξ Αρλουμπέν. Την καθημερινή προσπάθεια του Αλέξη Τσίπρα να κεντρίσει την προσοχή των πολιτών και του… Κυριάκου Μητσοτάκη, ώστε να χτίσει πάνω στην αντιπαράθεση το ηγετικό του προφίλ. Κάθε φορά που βγαίνει να μιλήσει λέει και κάτι πιο «βαρύ» (στο θολωμένο του μυαλό), ελπίζοντας σε μερικά κλικ και like. Οπως εύστοχα έγραψε tomanifesto.gr, ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ επέστρεψε στη «λογική» της «μαύρης αγκινάρας»: μαύρη προπαγάνδα, κατηγορίες, ύβρεις, προσωπικές επιθέσεις, δολοφονία χαρακτήρων και λάσπη στον ανεμιστήρα.
Η τακτική του «Αλέξ Αρλουμπέν» δεν έχει ούτε αρχή ούτε τέλος, παρά μόνο μια απεγνωσμένη ανάγκη να παραμείνει στο επίκεντρο του κάδρου, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της τακτικής αποτελεί η πρόσφατη προσπάθειά του να εμφανιστεί ως αδέκαστος υπέμαχος της κάθαρσης, υιοθετώντας ρόλο… «νονού» των θεσμών, ενώ στην πράξη κάνει ακριβώς το αντίθετο: βαφτίζει το άσπρο μαύρο.
Εκεί που η Ελληνική Αστυνομία και οι διωκτικές αρχές καταγράφουν διαδοχικές επιτυχίες, εξαρθρώνοντας επικίνδυνες εγκληματικές οργανώσεις, κυκλώματα εκβιαστών, διακινητών και μπράβων της νύχτας, ο πρόεδρος επιλέγει να κλείσει τα μάτια στα πραγματικά γεγονότα. Αντί να αναγνωρίσει το επιχειρησιακό έργο και τα απτά χτυπήματα στο οργανωμένο έγκλημα, προτιμά να κατασκευάζει βολικά αφηγήματα, κατηγορώντας συλλήβδην την κυβέρνηση για «ανοχή στη διαφθορά» και συγκάλυψη.
Πίσω στον διχασμό
Η ρητορική του κλιμακώνεται σταθερά σε επίπεδα τοξικότητας που θυμίζουν τις πιο σκοτεινές εποχές του διχασμού. Εφτασε, μάλιστα, στο σημείο να χαρακτηρίσει τον ίδιο τον πρωθυπουργό «αρχιερέα της διαπλοκής», επιστρατεύοντας βαρύγδουπους θεατρινισμούς και φρασεολογία περασμένων δεκαετιών. Πρόκειται για την κλασική συνταγή της δολοφονίας χαρακτήρων: όταν λείπουν τα τεκμήρια, οι προγραμματικές θέσεις και τα ουσιαστικά επιχειρήματα, η λύση είναι μία και εύκολη: λες ό,τι θες με την ελπίδα ότι κάτι θα μείνει.
Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται σε κάθε του δημόσια τοποθέτηση: Στο μέτωπο της οικονομίας και της ακρίβειας, αντί για ρεαλιστικές προτάσεις, επιδίδεται σε ανέξοδες υποσχέσεις παροχών, αγνοώντας επιδεικτικά τη δημοσιονομική ισορροπία και μιλώντας για «αισχροκέρδεια με κυβερνητική υπογραφή», την ώρα που διεθνείς οίκοι και ευρωπαϊκοί θεσμοί πιστοποιούν τη σταθερότητα της ελληνικής οικονομίας.
Στα θέματα της Δικαιοσύνης και των θεσμών, οι παρεμβάσεις του ξεπερνούν κάθε όριο θεσμικής ευπρέπειας. Επιτίθεται ευθέως σε δικαστικούς λειτουργούς όταν οι αποφάσεις τους δεν εξυπηρετούν το κομματικό του αφήγημα, ενώ την ίδια στιγμή εμφανίζεται ως ο δήθεν αυτόκλητος προστάτης του κράτους δικαίου. Στην εξωτερική πολιτική και την άμυνα ανακαλύπτει σπατάλες και εθνικές ήττες, επιλέγοντας μικροπολιτικά συνθήματα αντί για εθνική υπευθυνότητα.
Κάθε ανάρτηση, κάθε βίντεο στα social media και κάθε τηλεοπτική του ατάκα μοιάζει κομμένη και ραμμένη στα μέτρα ενός αλγορίθμου που τρέφεται από τον θυμό και την ένταση. Ομως η επιστροφή στη λογική της «μαύρης αγκινάρας» δεν παράγει πολιτική. Παράγει απλώς θόρυβο, μερικά εφήμερα retweets και μια σταθερή επιβεβαίωση ότι η συγκεκριμένη αντιπολιτευτική συνταγή έχει εξαντλήσει οριστικά την αξιοπιστία της απέναντι στους πολίτες.
Του το φωνάζουν και οι δημοσκοπήσεις, αλλά αντί να κάνει τον κόπο να τις διαβάσει με προσοχή, προτιμά να ενοχοποιεί τους δημοσκόπους. Οι οποίοι, όμως, του λένε ό,τι απαντούν οι ψηφοφόροι στα ερωτήματα που θέτουν. Χωρίς σάλτσες και περικοκλάδες. Αν πιστεύει ότι η αλήθεια είναι διαφορετική, δεν έχει παρά να περάσει μια βόλτα από τα καφενεία. Οι πολίτες θυμούνται και ο ίδιος δεν κάνει τίποτα που να τους πείθει πως πράγματι έχει αλλάξει.
Το λέει και το Gemini
Επειδή τα τρολ του Αλέξη μπορεί να πουν ότι τον προσβάλλουμε, ρωτήσαμε την τεχνητή νοημοσύνη: Gemini, το θεωρείς προσβλητικό το Αλέξ Αρλουμπέν; Και ιδού η απάντηση: «Το κείμενο κινείται καθαρά εντός των ορίων της πολιτικής σάτιρας και του παραπολιτικού σχολιασμού. Το “Αλέξ Αρλουμπέν” (παράφραση του Αρσέν Λουπέν με τη λέξη “αρλούμπα”) μπορεί να θεωρηθεί ένα κλασικό παραπολιτικό λογοπαίγνιο. Εστιάζει στην κριτική για την ουσία ή την αξιοπιστία των λεγομένων και των ανακοινώσεων, όχι στην ιδιωτική ζωή ή σε ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα».
Αλέξη, έλαβες το μήνυμα;
Οταν κάποιος διαχειρίζεται ή εκπροσωπεί δημόσια έναν πολιτικό φορέα στα ΜΜΕ και τα κοινωνικά δίκτυα, εκτίθεται εκ των πραγμάτων σε αυστηρότερη κριτική και σάτιρα. Πόσο μάλλον όταν διεκδικεί ρόλο επικριτή των πάντων, με την πολιτική αντιπαράθεση να μετατρέπεται σε διαρκή επιθεώρηση εντυπώσεων και το βαρύγδουπο ύφος να υποκαθιστά τα πραγματικά επιχειρήματα.
Στη δημόσια σφαίρα, όποιος μοιράζει αφειδώς χαρακτηρισμούς και κουνάει το δάχτυλο οφείλει να διαθέτει τουλάχιστον την ελάχιστη ανθεκτικότητα απέναντι στο πολιτικό χιούμορ. Κι αν ο καθρέφτης του επιστρέφει το είδωλο ενός «Αρλουμπέν», το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην πένα του σχολιαστή ούτε στους αλγόριθμους, αλλά στην ουσία των δικών του τοποθετήσεων. Η κριτική ενοχλεί μόνον όσους αρέσκονται στον ανέξοδο μονόλογο των social media.
Βελόπουλος επί πέντε!
Μια κάμερα, πέντε δηλώσεις. Κάθεται λίγο μπροστά από το γραφείο και με μια ανάσα κάνει πέντε αναρτήσεις. Και για τα Ελληνοτουρκικά, και για τις εγκληματικές οργανώσεις, και για τα funds. Ολα τα σφάζει, όλα τα μαχαιρώνει ο πρόεδρος της Ελληνικής Λύσης. Μετά θα του φταίνε και του Κυριάκου Βελόπουλου οι δημοσκοπήσεις…
