Επίθεση στον Αλέξη Τσίπρα για την ποινική πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, που είχε σαν αποτέλεσμα να βρεθεί εκτός φυλακών το βαρύ έγκλημα, εξαπολύει ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος.
Σε ανάρτησή του στον λογαριασμό του στο Facebook καταγράφει τι συνέβη από το 2015 έως το 2019 στις αποφυλακίσεις εξαιτίας του νόμου Παρασκευόπουλου και τι άλλαξε μετά το 2019.
Όπως επισημαίνει, μέσα σε τέσσερα χρόνια και συγκεκριμένα από τον Απρίλιο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2019, καταγράφηκαν 18.193 αποφυλακίσεις, περίπου 343 τον μήνα. Μόνο το 2017 αποφυλακίστηκαν 320 καταδικασμένοι για ληστείες, 1.137 για κλοπές και περίπου 700 για αδικήματα ναρκωτικών.
Συγκρίνει δε το τότε καθεστώς με τις αυστηρότερες διατάξεις που θεσπίστηκαν επί Νέας Δημοκρατίας.
Μάλιστα, όπως σημειώνει «7 χρόνια μετά δεν υπάρχει καμία μεταμέλεια από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα για τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής παρά μόνο υποκριτικές κορώνες περί νομιμότητας και διαφάνειας».
Ολόκληρη η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου έχει ως εξής:
«Με τους θύτες ή με τα θύματα;
Χθες έθεσα αυτό το ερώτημα με αφορμή τις αλλαγές στον Ποινικό Κώδικα του 2019. Σήμερα, ας δούμε τι συνέβη από το 2015 έως το 2019 στις αποφυλακίσεις εξαιτίας του νόμου Παρασκευόπουλου και τι άλλαξε μετά το 2019.
Με τον νόμο Παρασκευόπουλου (ν. 4322/2015), για φυλάκιση έως 3 έτη το όριο πραγματικής έκτισης έπεσε από τα 2/5 στο 1/10 της ποινής. Για κάθειρξη άνω των 10 ετών, η ρύθμιση Παρασκευόπουλου επέτρεπε την αποφυλάκιση υπό όρους με το 1/3 της ποινής πραγματικά εκτισμένο στη φυλακή. Δηλαδή, σε πολύ σοβαρά εγκλήματα που επιβάλλουν κάθειρξη 15 ετών, αυτό σήμαινε έκτιση 5 χρόνων.
Από τον Απρίλιο του 2015 έως τον Αύγουστο του 2019, τα δημοσιευμένα ετήσια στοιχεία αθροίζουν σε 18.193 αποφυλακίσεις, περίπου 343 τον μήνα. Μόνο το 2017 αποφυλακίστηκαν 320 καταδικασμένοι για ληστείες, 1.137 για κλοπές και περίπου 700 για αδικήματα ναρκωτικών.
Τι άλλαξε από το 2019;
Το 2021, επί Κώστα Τσιάρα, αυξήθηκαν τα όρια για συγκεκριμένα σοβαρά εγκλήματα, όπως η ανθρωποκτονία από πρόθεση, ο βιασμός και η ληστεία. Για πρόσκαιρη κάθειρξη απαιτείται έκτιση 4/5 της ποινής με συνυπολογισμό του ευεργετικού χρόνου και τουλάχιστον 3/5 πραγματικής παραμονής στη φυλακή. Σε κάθειρξη 15 ετών, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 9 πραγματικά χρόνια στη φυλακή πριν να μπορεί να χορηγηθεί αποφυλάκιση υπό όρους.
Το 2024, επί Γιώργου Φλωρίδη, αυξήσαμε το ανώτατο όριο της πρόσκαιρης κάθειρξης από 15 σε 20 έτη και της συνολικής κάθειρξης για περισσότερα εγκλήματα από 20 σε 25 έτη. Το 2026, για τις πολλαπλές ισόβιες καθείρξεις, αυξήσαμε από 25 σε 30 χρόνια το ειδικό όριο πραγματικής κράτησης για τη δυνατότητα αποφυλάκισης υπό όρους.
Σε ένα σύγχρονο κράτους δικαίου που μεριμνά για την προστασία και την ασφάλεια των πολιτών του, και ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων εξ αυτών, μια καταδικαστική απόφαση για ένα σοβαρό έγκλημα και ο τρόπος με τον οποίο αυτή εκτελείται υπηρετούν τρεις σκοπούς:
-Να τιμωρείται το έγκλημα και να αποδίδεται δικαιοσύνη.
-Να προστατεύονται τα θύματα και να στηρίζονται στην αποκατάσταση της βλάβης που υπέστησαν.
-Να σωφρονίζεται ο καταδικασμένος, ώστε να μπορεί να επιστρέψει στην κοινωνία χωρίς να εγκληματήσει ξανά.
Η πολιτική της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υπό τον Αλέξη Τσίπρα, κατά την κρίση μου, απέτυχε και στους τρεις. Και το χειρότερο είναι ότι 7 χρόνια μετά δεν υπάρχει καμία μεταμέλεια από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα για τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής παρά μόνο υποκριτικές κορώνες περί νομιμότητας και διαφάνειας.
Έχουμε καταφέρει να ανταποκριθούμε και στους 3 στόχους ως κυβέρνηση; Η απάντηση είναι ότι έχουν υπάρξει σημαντικές αλλαγές αλλά ταυτόχρονα έχουμε ακόμη δουλειά να κάνουμε.
Χρειαζόμαστε περισσότερες και καλύτερες υποδομές στις φυλακές, αξιοπρεπείς συνθήκες κράτησης και ουσιαστική προετοιμασία για την επανένταξη, με εκπαίδευση, εργασία και στήριξη μετά την αποφυλάκιση. Και όπου το επιτρέπει η βαρύτητα της πράξης, χρειάζεται να αξιοποιούμε εναλλακτικούς τρόπους έκτισης της ποινής, όπως η κοινωφελής εργασία, που ήδη εφαρμόζεται ή η κατ’οίκον κράτηση με «βραχιολάκι» που επίσης, πλέον, εφαρμόζεται.
Αν ένας άνθρωπος βγαίνει από τη φυλακή πιο επικίνδυνος απ’ ό,τι μπήκε, το σωφρονιστικό σύστημα έχει αποτύχει. Ο ουσιαστικός σωφρονισμός είναι μέρος της προστασίας των θυμάτων, γιατί από αυτόν εξαρτάται και το αν αύριο θα υπάρξουν νέα θύματα».
