Τις τελευταίες ημέρες, το Ελληνικό FBI καταγράφει σημαντικές επιτυχίες απέναντι στο οργανωμένο έγκλημα και στα οικονομικά κυκλώματα.
Πίσω από αυτές βρίσκονται αστυνομικοί που ερευνούν, ξενυχτούν και επιχειρούν, συχνά χωρίς κανείς να γνωρίζει τα ονόματά τους. Την ώρα που εκείνοι κάνουν τη δουλειά τους, ο Αλέξης Τσίπρας αναζητά έμπνευση στον «Νονό» του Κόπολα.
Η επιλογή δεν είναι τυχαία. Οι κινηματογραφικοί συνειρμοί δημιουργούν εντυπώσεις χωρίς να απαιτούν αποδείξεις. Ο πρώην πρωθυπουργός, αντί να τεκμηριώσει με συγκεκριμένα στοιχεία τις κατηγορίες του, προτιμά να αφήσει τον τίτλο μιας ταινίας να υποβάλει τα συμπεράσματα. Πολιτικά βολικό, αλλά όχι ιδιαίτερα πρωτότυπο.
Το παράδοξο είναι ότι ο Τσίπρας και το ΠΑΣΟΚ καταγγέλλουν πως η διαφθορά αποτελεί χαρακτηριστικό της διακυβέρνησης της ΝΔ, αλλά όταν οι αστυνομικές αρχές αποκαλύπτουν εγκληματικά κυκλώματα, ακόμη και αυτές οι επιχειρήσεις επιστρατεύονται ως επιχειρήματα εναντίον της κυβέρνησης. Η παρανομία χρεώνεται στο Μέγαρο Μαξίμου, ενώ η εξάρθρωσή της δεν αναγνωρίζεται ούτε ως αποτέλεσμα της λειτουργίας των διωκτικών μηχανισμών.
Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι οι αστυνομικές επιχειρήσεις λύνουν αυτομάτως κάθε ζήτημα διαφθοράς. Άλλο, όμως, να ζητάς εξηγήσεις για συγκεκριμένες ευθύνες και άλλο να χρησιμοποιείς κάθε εγκληματική δραστηριότητα ως γενική καταδίκη της κυβέρνησης. Το πρώτο απαιτεί στοιχεία. Το δεύτερο αρκείται σε εντυπώσεις.
Ο Τόνι Μοντάνα πίστευε πως ο κόσμος τού ανήκει. Ο Αλέξης Τσίπρας φαίνεται να δυσκολεύεται να αποδεχθεί μια πολύ διαφορετική πραγματικότητα: όχι μόνο ο κόσμος δεν του ανήκει, αλλά του έχει γυρίσει την πλάτη. Ο ήρωας του «Σημαδεμένου» έχτισε την αυτοκρατορία του με την πεποίθηση πως όλα τού επιτρέπονται. Ο πρώην πρωθυπουργός, αντίθετα, καλείται να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της δικής του κυβερνητικής διαδρομής, πριν διεκδικήσει ξανά την πολιτική κορυφή. Γιατί, σε αντίθεση με όσα ίσως πιστεύει, η επιστροφή δεν είναι προσωπική υπόθεση ούτε αρκεί η φιλοδοξία για να την εξασφαλίσει. Ο Μοντάνα έλεγε «ο κόσμος είναι δικός μου». Ο Τσίπρας δεν έχει καταλάβει ακόμη ότι ο κόσμος που κάποτε τον εμπιστεύτηκε έχει προχωρήσει χωρίς αυτόν.
