Ο Αλέξης Τσίπρας επανεμφανίστηκε για να μας πληροφορήσει ότι η Ελλάδα, επί Κυριάκου Μητσοτάκη, έχει απολέσει τη δυνατότητα άσκησης των κυριαρχικών της δικαιωμάτων και περιμένει πλέον την άδεια του Ερντογάν για να ποντίσει ένα καλώδιο.
Ευτυχώς που υπάρχει ο πρώην πρωθυπουργός να μας αποκαλύπτει τα γεωπολιτικά δράματα τα οποία διαφεύγουν της προσοχής μας. Διότι, χωρίς τη διαφωτιστική του παρέμβαση, θα εξακολουθούσαμε να πιστεύουμε ότι η NAVTEX που εξέδωσε η Ελλάδα στις 6 Νοεμβρίου, παρά τις τουρκικές αντιρρήσεις, αποτελεί άσκηση ελληνικής αρμοδιότητας. Όπως επίσης θα πιστεύαμε ότι η ενημέρωση της Άγκυρας από τη γαλλική πλευρά δεν ισοδυναμεί με αίτηση αδείας.
Αυτά, βεβαίως, ισχυρίζεται η κυβέρνηση. Ο κ. Τσίπρας προτιμά τη δική του ερμηνεία, σύμφωνα με την οποία η διπλωματική επικοινωνία συνιστά περίπου πράξη εθνικής υποτέλειας. Το μόνο που απομένει είναι να ανακαλύψει ότι και οι αναγγελίες προς ναυτιλλομένους χρειάζονται την έγκριση του σουλτάνου.
Ακόμη πιο απολαυστική είναι η επίκληση του EastMed. Ο κ. Τσίπρας υπενθυμίζει ότι άφησε τον αγωγό «στα σκαριά». Στην πραγματικότητα, παρέδωσε ένα σχέδιο, του οποίου η διακρατική συμφωνία υπογράφηκε στις 2 Ιανουαρίου 2020, επί Μητσοτάκη. Ο αγωγός παραμένει ανεκτέλεστος, με σοβαρά ερωτήματα για την οικονομική βιωσιμότητά του. Αλλά η αντιπολιτευτική λογική διαθέτει το αξιοθαύμαστο πλεονέκτημα ότι απαλλάσσει τα έργα από την υποχρέωση να υπάρχουν.
Έτσι, ο EastMed που σχεδιαζόταν επί Τσίπρα καταλογίζεται ως επίτευγμα, ενώ εκείνος που δεν ολοκληρώθηκε επί Μητσοτάκη ως εθνική αποτυχία. Με την ίδια μέθοδο θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι παρέδωσε και το μετρό Θεσσαλονίκης ολοκληρωμένο, αρκεί να εξαιρέσει τις γραμμές, τους συρμούς και τους σταθμούς.
Ακολούθησε η αναφορά στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, το οποίο ο πρώην πρωθυπουργός αντιμετωπίζει ως αδιάψευστο τεκμήριο της αποτυχίας Μητσοτάκη. Παραλείπει, βολικότατα, ότι η συμφωνία Τουρκίας και Λιβύης υπογράφηκε τον Νοέμβριο του 2019, ενώ αποσιωπά τις συμφωνίες οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών που συνήψε η Ελλάδα με την Ιταλία και την Αίγυπτο το 2020. Δεν εξαφάνισαν αυτές τις συμφωνίες τις τουρκικές διεκδικήσεις, αποτελούν όμως συγκεκριμένες διπλωματικές πράξεις, σε αντίθεση με την επιλεκτική ιστοριογραφία του κ. Τσίπρα.
Κατά τα φαινόμενα, στη δική του εκδοχή της εξωτερικής πολιτικής, οι τουρκικές αξιώσεις αποδεικνύουν την ανικανότητα της κυβέρνησης, ενώ οι ελληνικές συμφωνίες αποτελούν ενοχλητικές υποσημειώσεις. Πρόκειται για μια νέα σχολή διπλωματίας, όπου η πραγματικότητα οφείλει να συμμορφώνεται προς τις ανάγκες της αντιπολίτευσης.
Και επειδή το καλώδιο δεν αρκούσε για να ηλεκτροδοτήσει ολόκληρη την καταγγελτική του διάθεση, ο κ. Τσίπρας πέρασε στη διαφθορά, επιστρατεύοντας τον δείκτη V-Dem και ένα εντυπωσιακό ποσοστό επιδείνωσης, της τάξεως του 60%.
Μόνο που ένας σύνθετος δείκτης εκτιμήσεων δεν μετατρέπεται, διά της ρητορικής επεξεργασίας, σε απογραφή διεφθαρμένων πολιτών και θεσμών. Η επιστημονική τεκμηρίωση απαιτεί κάπως περισσότερα από έναν αριθμό που προσφέρεται για τηλεοπτική κατανάλωση. Όμως, ο πρώην πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι διατηρεί μια ιδιαιτέρως δημιουργική σχέση με τους αριθμούς, ιδίως όταν αυτοί πρέπει να υπηρετήσουν ένα πολιτικό αφήγημα.
Το ενδιαφέρον, τελικώς, δεν βρίσκεται στις καταγγελίες καθαυτές, αλλά στην εκπληκτική ευκολία με την οποία ο Αλέξης Τσίπρας αναγορεύει τις δικές του εκκρεμότητες σε ιστορικά επιτεύγματα και τις κυβερνητικές πρωτοβουλίες σε εθνικές καταστροφές.
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει, ασφαλώς, να κριθεί από το εάν το καλώδιο θα ποντιστεί και όχι από τις διαβεβαιώσεις της. Μέχρι τότε, όμως, οι άδειες που εκδόθηκαν από ελληνικές αρχές και οι συμφωνίες που υπογράφηκαν εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο κ. Τσίπρας, αντιθέτως, φαίνεται να έχει ανακαλύψει τα εναλλακτικά γεγονότα: όταν κυβερνούσε ο ίδιος, ακόμη και οι προθέσεις μετρούσαν ως επιτυχίες. Τώρα που κυβερνά ο Μητσοτάκης, ούτε οι πράξεις αρκούν ως αποδείξεις.
