Το Παρίσι γνώρισε μεγάλες επαναστάσεις, τη γέννηση της σύγχρονης δημοκρατίας, τον Μάη του ’68 και αναρίθμητες κοινωνικές εξεγέρσεις. Του έλειπε, ωστόσο, η παρουσία του Αλέξη Τσίπρα σε μια διαδήλωση. Η ιστορική αυτή εκκρεμότητα διευθετήθηκε επιτέλους, με τον πρώην πρωθυπουργό να αναλαμβάνει καθήκοντα διεθνούς συμπαραστάτη του γαλλικού λαού.
Η εμπειρία υπήρξε, κατά δήλωσή του, συγκλονιστική. «Μια πραγματικά μεγάλη γιορτή της δημοκρατίας, ένα ειρηνικό ανθρώπινο ποτάμι που διαρρέει το Παρίσι», έγραψε, με τη λυρική έξαρση ανθρώπου που ανακαλύπτει πρώτη φορά ότι οι Γάλλοι συνηθίζουν να διαδηλώνουν. Το ποτάμι, βεβαίως, ήταν ειρηνικό στην παρισινή του κοίτη, μολονότι σε άλλες γαλλικές πόλεις σημειώθηκαν επεισόδια και εκατοντάδες συλλήψεις. Αλλά η πολιτική ποίηση ανέκαθεν επέτρεπε ορισμένες παραλείψεις χάριν της αισθητικής αρτιότητας.
Ο Τσίπρας δήλωσε ότι στέκεται στο πλευρό όσων αγωνίζονται εναντίον της ακρίβειας και του υψηλού κόστους ζωής. Σε αυτό το σημείο η συγκίνηση κορυφώνεται. Διότι ο σημερινός σημαιοφόρος της αγοραστικής δύναμης υπήρξε ο πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου περικόπηκαν επικουρικές συντάξεις, δρομολογήθηκε η σταδιακή κατάργηση του ΕΚΑΣ για τους χαμηλοσυνταξιούχους, αυξήθηκαν οι ασφαλιστικές εισφορές και θεσπίστηκαν δυσμενέστεροι συντελεστές υπολογισμού για πολλές νέες συντάξεις. Προφανώς, η λιτότητα αποκτά διαφορετικό ηθικό περιεχόμενο όταν την καταγγέλλει κανείς από το Παρίσι από όταν την εφαρμόζει στην Αθήνα.
Ακόμη πιο συγκινητική είναι η αναφορά του στο «Bella Ciao», το ιταλικό αντιφασιστικό τραγούδι που, όπως μας πληροφορεί, συνοδεύει τους αγώνες του. Είναι ευχάριστο να διαπιστώνει κανείς ότι ο άνθρωπος που χρειάστηκε μια δεκαεπτάωρη διαπραγμάτευση στις Βρυξέλλες για να προσγειωθεί στην οικονομική πραγματικότητα εξακολουθεί να διατηρεί αλώβητη τη μουσική του ευαισθησία. Άλλωστε, τα επαναστατικά τραγούδια έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα έναντι των κυβερνητικών προγραμμάτων: δεν απαιτούν ούτε κοστολόγηση ούτε έγκριση από το Eurogroup.
Δεν παρέλειψε, φυσικά, να προειδοποιήσει για το «αυγό του φιδιού», που επωάζεται στη Γαλλία, τη Γερμανία και την Ελλάδα. Πρόκειται για μια παρατήρηση που αξίζει προσοχής, ιδίως από έναν πολιτικό ο οποίος επέλεξε να συγκυβερνήσει επί τεσσεράμισι χρόνια με τους Ανεξάρτητους Έλληνες του Πάνου Καμμένου. Η αντιφασιστική εγρήγορση αποκτά αυστηρότερα κριτήρια όταν δεν εξαρτάται από αυτήν η κοινοβουλευτική πλειοψηφία.
Κατά τα λοιπά, ο πρώην πρωθυπουργός διακήρυξε ότι βρίσκεται δίπλα στον γαλλικό λαό και στα «δίκαια αιτήματά του». Οι Γάλλοι έχουν κάθε δικαίωμα να διεκδικούν καλύτερους μισθούς, αξιοπρεπείς συνθήκες ζωής και κοινωνική δικαιοσύνη.
Η αλληλεγγύη του Τσίπρα, άλλωστε, διαθέτει το ακαταμάχητο προτέρημα της ανέξοδης γενναιοδωρίας: τα αιτήματα τα χειροκροτεί ο ίδιος, τη διαχείρισή τους την αφήνει στο Μέγαρο των Ηλυσίων.
Το Παρίσι, λοιπόν, απέκτησε έναν ακόμη διαδηλωτή και η Ελλάδα έναν πρώην πρωθυπουργό που εξακολουθεί να εξασκείται στην επαναστατική ρητορική. Με τη διαφορά ότι τώρα το «Bella Ciao» ακούγεται σε μια χώρα όπου δεν χρειάστηκε προηγουμένως να κλείσει τις τράπεζες.
