Η Γαλλία είχε απεργίες, διαδηλώσεις, κοινωνική αναταραχή και πολιτική κρίση. Της έλειπε, προφανώς, ο Αλέξης Τσίπρας. Ευτυχώς, ο πρώην πρωθυπουργός αντιλήφθηκε εγκαίρως το κενό και έσπευσε στο Παρίσι, προκειμένου να εκφράσει «έμπρακτα την αλληλεγγύη» του στους εργαζομένους, στα συνδικάτα και στη γαλλική νεολαία. Τι ακριβώς προσέθεσε η παρουσία του στην κινητοποίηση, πέρα από τις φωτογραφίες και τις σχετικές αναρτήσεις, παραμένει μυστήριο. Αλλά η αλληλεγγύη, ως γνωστόν, δεν χρειάζεται μετρήσιμα αποτελέσματα. Αρκεί να απαθανατιστεί.
«Σήμερα η καρδιά της Ευρώπης βρίσκεται εδώ», ανακοίνωσε από τη γαλλική πρωτεύουσα. Ευτυχώς που μας ενημέρωσε. Διότι μέχρι πρότινος υπήρχε η εντύπωση ότι η καρδιά της Ευρώπης χτυπά σε περισσότερα μέρη ταυτοχρόνως, χωρίς να χρειάζεται την παρουσία του πρώην προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ για να εντοπιστεί γεωγραφικά.
Η διήμερη επίσκεψη είχε και το απαραίτητο διπλωματικό τελετουργικό. Με συνοδεία διπλωματικού συμβούλου, ο Τσίπρας συναντήθηκε με τον Ολιβιέ Φορ, τη Μαρίν Τοντελιέ, τον Φαμπιέν Ρουσέλ, την Κλεμαντίν Οτέν και τη γενική γραμματέα της CGT, Σοφί Μπινέ. Ακολούθησαν επαφές στη γαλλική Εθνοσυνέλευση. Ένα αξιοπρεπέστατο πρόγραμμα διεθνών επαφών, με τη διαφορά ότι ο επισκέπτης δεν εκπροσωπεί πλέον την ελληνική κυβέρνηση.
Οι συζητήσεις, πληροφορούμαστε, αφορούσαν την ανάγκη συνεργασίας της ριζοσπαστικής Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής οικολογίας. Πρόκειται για μια αρκετά φιλόδοξη άσκηση πολιτικής ενοποίησης, αν αναλογιστεί κανείς πόσο δυσκολεύτηκε ο ίδιος να διατηρήσει ενωμένο το κόμμα του.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει ο λόγος της επίσκεψης. Ο Τσίπρας αισθάνεται, λέει, ηθική υποχρέωση να ανταποδώσει στον γαλλικό λαό την αλληλεγγύη που επέδειξε προς την Ελλάδα το 2015. Συγκινητική χειρονομία. Οι Γάλλοι διαδήλωσαν τότε για τους Έλληνες και, έντεκα χρόνια αργότερα, ο Έλληνας πρώην πρωθυπουργός εμφανίζεται σε γαλλική διαδήλωση για να τακτοποιήσει την εκκρεμότητα. Η διεθνιστική αλληλεγγύη απέκτησε έτσι και χαρακτήρα ανταποδοτικής υποχρέωσης.
Στο μεταξύ, στη συνέντευξή του στη Libération, εξηγεί ότι το 2015 επέλεξε, με προσωπικό πολιτικό κόστος, να διατηρήσει την Ελλάδα στον ευρωπαϊκό πυρήνα, προστατεύοντας συγχρόνως τους πιο αδύναμους. Η σχετική εξιστόρηση παραλείπει τα δυσάρεστα ενδιάμεσα επεισόδια: το δημοψήφισμα, τις κλειστές τράπεζες, τους κεφαλαιακούς περιορισμούς και το τρίτο μνημόνιο. Προφανώς, όταν πρόκειται να εξαχθεί η ελληνική κυβερνητική εμπειρία στο εξωτερικό, επιβάλλεται κάποια προσεκτική επιλογή του υλικού.
Ασφαλώς, κανείς δεν μπορεί να απαγορεύσει στον Τσίπρα να συμμετέχει σε διαδηλώσεις, να αναζητεί πολιτικές συμμαχίες ή να παρουσιάζει τη δική του εκδοχή του παρελθόντος. Υπάρχει, όμως, κάτι σχεδόν αξιοθαύμαστο στην ευκολία με την οποία ο άνθρωπος που υπέγραψε το τρίτο μνημόνιο εμφανίζεται σήμερα ως περιπλανώμενος απόστολος του αγώνα κατά της λιτότητας.
Κατά τα λοιπά, η επίσκεψη ολοκληρώθηκε με τις καθιερωμένες εκκλήσεις για κοινωνική δικαιοσύνη, δημοκρατία και ένα καλύτερο ευρωπαϊκό μέλλον. Όλα απολύτως εύλογα και επιθυμητά.
Οι Γάλλοι, πάντως, διαθέτουν ένα συγκριτικό πλεονέκτημα: μπορούν να ακούσουν τις υποσχέσεις του Αλέξη Τσίπρα χωρίς να έχουν χρειαστεί να υποστούν τη διακυβέρνησή του.
