Πριν από οτιδήποτε για το παρακάτω άρθρο και για να μην παρεξηγηθώ, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι που για μένα είναι αυτονόητο: Μπορεί να μη συμφωνούσα πολιτικά με τον Αλέκο Φλαμπουράρη, όμως ο πολιτισμός μου και η πίστη μου, μου επιβάλλουν να αναφέρομαι με απόλυτο σεβασμό σε έναν άνθρωπο που έφυγε από τη ζωή και στην οικογένεια που αφήνει πίσω. Αιωνία του η μνήμη.

Και φυσικά θέλω να ξεκαθαρίσω ότι ο παραλληλισμός που ακολουθεί αφορά αποκλειστικά το πολιτικό κλίμα που επικράτησε στην αίθουσα χθες στο πολιτικό του μνημόσυνο, και αφορά τις σχέσεις μεταξύ των παρευρισκομένων, χωρίς να αφήνει οποιαδήποτε σκιά πάνω στον εκλιπόντα.

Και τώρα συγγνώμη, αλλά θα το πω: μόνο σε εμένα φάνηκε ότι το χθεσινό πολιτικό μνημόσυνο θύμιζε εκείνα τα οικογενειακά μνημόσυνα όπου οι συγγενείς δεν μιλιούνται, τρώνε σιωπηλά το κουφετάκι τους και πίνουν το κονιακάκι τους, επειδή ακόμη δεν έχουν συμφωνήσει πώς θα μοιραστούν εξ αδιαιρέτου το πολυπόθητο διαμέρισμα;

Κάπως έτσι κάθισαν και οι πολιτικοί κληρονόμοι του παλιού ΣΥΡΙΖΑ. Τσίπρας, Φάμελλος, Δούρου και Παππάς, σε απόσταση ασφαλείας και χωρίς χειραψίες. Λες και ο καθένας είχε ήδη καπαρώσει διαφορετικό δωμάτιο -και διαφορετικών τετραγωνικών, βεβαίως βεβαίως.

Ο παλιός ΣΥΡΙΖΑ θυμίζει πλέον διαμέρισμα εξ αδιαιρέτου: όλοι κρατούν τίτλο ιδιοκτησίας, κανείς δεν αναγνωρίζει τα όρια του άλλου και όλοι μετρούν πολιτικά τετραγωνικά.

Το ισχυρότερο «οικογενειακό» καρφί αφορούσε την Εξεταστική για τα funds και τα κόκκινα δάνεια. Ο Τσίπρας παρομοίασε τη στάση αυτή με τον πορτοφολά που σου παίρνει το πορτοφόλι και ύστερα φωνάζει «κλέφτης».

Και όπως κάθε διαμέρισμα που σέβεται τον εαυτό του έχει και έναν γείτονα, εδώ είχαμε το ΠΑΣΟΚ να παρακολουθεί τη διανομή της κληρονομιάς με Δούκα, Λαλιώτη, Σκανδαλίδη και Μάντζο. Γιατί όταν οι κληρονόμοι μαλώνουν για τα τετραγωνικά, πάντοτε εμφανίζεται ένας γείτονας να ρωτήσει μήπως τελικά πωλείται ολόκληρος ο όροφος.