Λαλιώτης, Σκανδαλίδης και οι εσωκομματικοί πόλοι ζητούν εξηγήσεις από τον Ανδρουλάκη.
Στη Χαριλάου Τρικούπη, πίσω από τις δημόσιες διαβεβαιώσεις περί ενότητας, το πολιτικό θερμόμετρο ανεβαίνει. Η δημοσκοπική εικόνα του ΠΑΣΟΚ δεν δικαιώνει τις φιλοδοξίες της ηγεσίας και στο εσωτερικό του κόμματος πληθαίνουν τα ερωτήματα για το κατά πόσο ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να μετατρέψει τη φθορά της Νέας Δημοκρατίας σε πραγματική πολιτική δυναμική. Κάπως έτσι, το Πολιτικό Συμβούλιο αποκτά χαρακτήρα εσωκομματικού τεστ αντοχής για τον πρόεδρο.
Η παλιά φρουρά και οι εσωκομματικοί πόλοι
Στο παρασκήνιο τα ονόματα των Κώστα Λαλιώτη και Κώστα Σκανδαλίδη εξακολουθούν να έχουν ειδικό βάρος. Πρόκειται για δύο ιστορικά στελέχη με βαθιά γνώση των μηχανισμών και των ισορροπιών του ΠΑΣΟΚ, τα οποία ο Ανδρουλάκης έχει επιδιώξει να αξιοποιήσει στην προσπάθεια διεύρυνσης και πολιτικής επανεκκίνησης της παράταξης. Το ερώτημα, όμως, είναι αν η επιστράτευση της παλιάς φρουράς θα λειτουργήσει ως πολλαπλασιαστής ισχύος για την ηγεσία ή αν θα ενισχύσει τις φωνές που ζητούν αλλαγή πορείας.
Και οι «παίκτες» δεν περιορίζονται στα δύο ιστορικά πρόσωπα. Η Αννα Διαμαντοπούλου, ο Παύλος Γερουλάνος, ο Χάρης Δούκας και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης εκπροσωπούν διαφορετικές πολιτικές διαδρομές και φιλοδοξίες, ενώ η παρουσία τους στα κομματικά όργανα καθιστά σαφές ότι η εσωτερική συζήτηση δεν εξαντλείται στην υπεράσπιση των επιλογών του προέδρου.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η θέση του Μανώλη Χριστοδουλάκη, ο οποίος διαθέτει διακριτό εσωκομματικό ακροατήριο, αλλά και του Παύλου Γερουλάνου, που διατηρεί τη δική του πολιτική παρουσία. Η Αννα Διαμαντοπούλου, από την πλευρά της, αποτελεί επίσης ένα πρόσωπο με πολιτικό βάρος, σε μια περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ αναζητεί πειστικό αφήγημα για την επόμενη ημέρα.
Ο απολογισμός της ηγεσίας
Το κρίσιμο παρασκήνιο, ωστόσο, βρίσκεται αλλού: ποιος θα χρεωθεί την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να εκμεταλλευτεί τη φθορά της κυβέρνησης; Ο Ανδρουλάκης επιμένει στην αυτόνομη πορεία, αλλά η αυτόνομη πορεία δεν μπορεί να μετατρέπεται σε αυτόνομη διαχείριση της αποτυχίας. Οταν οι προσδοκίες δεν επιβεβαιώνονται, οι εσωκομματικές ισορροπίες αρχίζουν να μετακινούνται.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία. Οι παλιοί γνωρίζουν ότι οι πολιτικές ηγεσίες δεν αμφισβητούνται πάντα με δημόσιες καταγγελίες. Συχνά, η αμφισβήτηση ξεκινά με επίμονες ερωτήσεις, αιχμηρές παρεμβάσεις και μια συνεδρίαση που παρουσιάζεται ως συζήτηση για την πορεία του κόμματος, αλλά καταλήγει σε απολογισμό της ηγεσίας.
Το αν οι «βαρόνοι» θα περάσουν από τη δυσαρέσκεια στην οργανωμένη πίεση μένει να φανεί. Ενα, πάντως, είναι σαφές: στη Χαριλάου Τρικούπη δεν αρκεί πλέον να διακηρύσσουν ότι το ΠΑΣΟΚ μπορεί να γίνει ξανά πρωταγωνιστής. Πρέπει να εξηγήσουν γιατί δεν το έχει καταφέρει μέχρι σήμερα. Και ο λογαριασμός, όσο κι αν καθυστερεί, καταλήγει πάντα στο γραφείο του προέδρου.
