Όταν η πολιτική απελπισία συναντά τον καιροσκοπισμό, τα αποτελέσματα είναι τουλάχιστον κωμικοτραγικά.

Ο Νίκος Ανδρουλάκης, βλέποντας τις δημοσκοπικές του αντοχές να δοκιμάζονται και την πολυδιαφημισμένη «αυτόνομη πορεία» να θυμίζει ανέκδοτο, αποφάσισε να κάνει το μεγάλο άνοιγμα. Έτσι, έφτασε στο σημείο να προσφέρει στον Αλέξη Χαρίτση μία από τις πολυπόθητες εκλόγιμες θέσεις στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.

Η κίνηση αυτή αποκαλύπτει ανάγλυφα το αδιέξοδο της Χαριλάου Τρικούπη. Από τη μία, η ηγεσία διακηρύττει την ανανέωση και την ιδεολογική καθαρότητα του κόμματος· από την άλλη, είναι έτοιμη να στρώσει κόκκινο χαλί σε στελέχη που προέρχονται από τον σκληρό πυρήνα της διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ, αρκεί να μετρηθούν κουκιά.

Το πιο απολαυστικό κομμάτι του παρασκηνίου, ωστόσο, είναι η απάντηση. Ο κ. Χαρίτσης, αφού άκουσε τα δελεαστικά σχέδια του κ. Ανδρουλάκη, επέλεξε να του ρίξει... «πόρτα». Και ο λόγος δεν είναι κάποια αιφνίδια προσήλωση στην ιδεολογική του αυτονομία, αλλά το γεγονός ότι περιμένει πότε θα του κάνει το πολυπόθητο νεύμα ο άλλος Αλέξης, ο Τσίπρας, για να ενταχθεί στο νέο εγχείρημα της «ΕΛ.ΑΣ.».

Είναι πραγματικά να απορεί κανείς με τη στρατηγική του ΠΑΣΟΚ. Να παρακαλάς στελέχη της Νέας Αριστεράς να σου στελεχώσουν το Επικρατείας και τελικά να τρως άρνηση επειδή σε θεωρούν απλώς μια πρόσκαιρη λύση ανάγκης, την ώρα που κοιτούν αλλού. Ο κ. Ανδρουλάκης αποδεικνύει ότι η πολιτική του ατζέντα εξαντλείται σε ευκαιριακές συγκολλήσεις και συναλλαγές κορυφής, μακριά από τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.