Ο καταστροφικός για την Ελλάδα πολιτικός έρωτας μεταξύ του Προκόπη Παυλόπουλου και του Αλέξη Τσίπρα, που οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού και το κράτος δικαίου στα… αζήτητα, αναβιώνει.
Και οι δύο έχουν βάλει την υπογραφή τους σε ταραγμένες περιόδους της μεταπολίτευσης, με αποφάσεις, παραλείψεις και πολιτικές επιλογές που εξακολουθούν να τους κυνηγούν.
Στην περίπτωση του Προκόπη Παυλόπουλου, μάλιστα, η συζήτηση πηγαίνει ακόμη πιο πίσω. Τον Δεκέμβριο του 2008, όταν η Αθήνα καιγόταν επί τρεις ημέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, ο ίδιος ήταν υπουργός Εσωτερικών και πολιτικά υπεύθυνος για τη διαχείριση της κρίσης. Η εμφάνισή του έξω από το Μέγαρο Μαξίμου παραμένει χαρακτηριστική. Λέγεται ότι ο Κώστας Καραμανλής ήταν εκείνος που τον προέτρεψε να κάνει δημόσια δήλωση, προκειμένου να κατευνάσει την ένταση, καθώς η κατάσταση είχε ξεφύγει από κάθε έλεγχο και ο τότε υπουργός ζητούσε τις… συμβουλές των συναδέλφων του. Ο κ. Παυλόπουλος, ωστόσο, δεν κατάφερε να δώσει την εικόνα ενός υπεύθυνου πολιτικού που μπορούσε να διαχειριστεί την κρίση, με αποτέλεσμα η Αθήνα να συνεχίζει να καίγεται.
Τέσσερα χρόνια μετά, τον Ιούνιο του 2012, ο Προκόπης Παυλόπουλος πρωταγωνίστησε, άθελά του, σε ένα ακόμη περιστατικό που προκάλεσε αίσθηση. Οταν ο Ηλίας Κασιδιάρης επιτέθηκε στη Λιάνα Κανέλλη, κατά τη διάρκεια ζωντανής τηλεοπτικής εκπομπής, εκείνος παρέμεινε σχεδόν ακίνητος, χωρίς ουσιαστική αντίδραση.
Η επιβράβευση
Λίγα χρόνια αργότερα, ο άνθρωπος που είχε συνδέσει το όνομά του με τις δραματικές ημέρες του 2008 επιβραβεύτηκε πολιτικά από τον ΣΥΡΙΖΑ, με τον Αλέξη Τσίπρα να τον προτείνει το 2015 για το ανώτατο πολιτειακό αξίωμα, και επί πέντε χρόνια παρακολουθούσε από το Προεδρικό Μέγαρο όσα συνέβαιναν στη χώρα: Τις συγκρούσεις της κυβέρνησης με τη Δικαιοσύνη, την υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών, τις καταγγελίες για κυβερνητικές παρεμβάσεις και, βεβαίως, την ψήφιση των νέων ποινικών κωδίκων, λίγο πριν από τις εκλογές του 2019. Μια νομοθετική επιλογή που προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις και για την οποία η πολιτική αντιπαράθεση συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Ωστόσο, ο συνταγματολόγος –όπως θέλει να τον αποκαλούν, ενώ είναι καθηγητής Δημοσίου Δικαίου– Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν άσκησε δημόσια κριτική ανάλογη με εκείνη που διατυπώνει σήμερα.
Ανάλογη ήταν η στάση του και απέναντι στη Συμφωνία των Πρεσπών, όταν παρά τις αντιδράσεις που αυτή προκάλεσε, δεν ήρθε σε ανοιχτή πολιτική σύγκρουση με την κυβέρνηση Τσίπρα, επικαλούμενος τα όρια του ρόλου του. Μια στάση που αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπό το πρίσμα των σημερινών, πολύ πιο παρεμβατικών δημόσιων τοποθετήσεών του.
Στο πολιτικό παρασκήνιο, πάντως, δεν περνά απαρατήρητο και το γεγονός ότι ο πρώην Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν εξασφάλισε δεύτερη θητεία. Θυμίζουμε ότι ο Κ. Μητσοτάκης ήταν ο μόνος από τους βουλευτές της ΝΔ που δεν τον είχε ψηφίσει το 2015. Η επιλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη το 2019 να προτείνει την Κατερίνα Σακελλαροπούλου έκλεισε οριστικά το κεφάλαιο της παραμονής του Π. Παυλόπουλου στο Προεδρικό Μέγαρο.
Απύθμενο θράσος
Στην άλλη πλευρά αυτής της πολιτικής σχέσης βρίσκεται ο Αλέξης Τσίπρας, ο οποίος έχει αναγάγει το κράτος δικαίου στο… ιερό δισκοπότηρο, ενώ ήταν εκείνος που το καταπάτησε με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ο πρώην πρωθυπουργός καταγγέλλει κυβερνητικές παρεμβάσεις στη Δικαιοσύνη και μιλά ακόμη και για Ειδικό Δικαστήριο, την ώρα που η δική του κυβερνητική θητεία συνοδεύεται από καταδίκες πρωτοκλασάτων υπουργών του.
Στο ίδιο κάδρο μπαίνουν και οι ποινικοί κώδικες του 2019, που ψηφίστηκαν κυριολεκτικά στο παρά πέντε της κυβερνητικής θητείας του ΣΥΡΙΖΑ, προκαλώντας έντονες αντιδράσεις για συγκεκριμένες διατάξεις τους.
Τώρα ο Αλέξης Τσίπρας εμφανίζεται να κουνά το δάχτυλο για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, αποφεύγοντας να αναμετρηθεί πολιτικά με όσα συνέβησαν επί των ημερών του. Αυτονόητα εγείρεται το ερώτημα με ποια αξιοπιστία οι δύο πρώην ένοικοι του Μεγάρου Μαξίμου και του Προεδρικού Μεγάρου διεκδικούν σήμερα τον ρόλο του θεματοφύλακα των θεσμών; Και κυρίως, γιατί η ευαισθησία τους για το κράτος δικαίου εκδηλώνεται με τόση ένταση τώρα, ενώ την περίοδο της κοινής τους διακυβέρνησης οι δημόσιες αντιδράσεις τους ήταν τόσο διαφορετικές;
