Ο Προκόπης Παυλόπουλος σε κάθε είδους δημόσια παρέμβαση επιχειρεί να συντηρήσει και να ενισχύσει το… θεσμικό του προφίλ, κρατώντας ανοιχτή την… ομπρέλα του ακαδημαϊκού.
Ακροβατεί ανάμεσα στην πολιτική προσωπικότητα του πρώην ΠτΔ επί κυβέρνησης Τσίπρα και του πρώην υπουργού της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή. Και φροντίζει να ρίχνει τη σκιά των φιλοσοφικών ανησυχιών και στοχασμών στα πολιτικά πεπραγμένα και στην πολιτειακή στάση του, που προκάλεσαν κριτική, προβληματισμούς και αντιδράσεις.
Τελικά, κ. Παυλόπουλε, πού κρύβεται η ουσία της αξίας των θεσμών; Στις πρόσφατες φιλοσοφικές ανησυχίες σας για το κράτος δικαίου ή στη συνειδητή αδράνειά σας όταν καιγόταν η Αθήνα για τη δολοφονία Γρηγορόπουλου; Ή μήπως στη γιγάντωση του Δημοσίου με τις μαζικές μονιμοποιήσεις το 2004, λίγο πριν τις εκλογές, προσφέροντας τα… κατάλληλα δομικά υλικά για την οικονομική κατάρρευση και πτώχευση της χώρας; Πώς ακριβώς, κ. Παυλόπουλε, ατενίζατε από το Προεδρικό Μέγαρο τη… λειτουργία του κράτους δικαίου με το παραϋπουργείο Δικαιοσύνης που είχε στήσει ο Παπαγγελόπουλος επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;
Φιλοσοφικοί αναστοχασμοί…
«Δεν κινδυνεύουμε σήμερα να στερηθούμε τη Δημοκρατία, κινδυνεύει η ποιότητα της Δημοκρατίας», σημείωσε σε πρόσφατη τηλεοπτική του συνέντευξη ο Προκόπης Παυλόπουλος. Παράλληλα, από τις εκδόσεις Νομική Βιβλιοθήκη, κυκλοφόρησε η νέα μελέτη του, με τίτλο «Η αποδυνάμωση της ρυθμιστικής ισχύος του Κανόνα Δικαίου».
Σύμφωνα με τα βασικά σημεία και τις περιγραφές, «ζούμε στην εποχή κατά την οποία η αντιπροσωπευτική Δημοκρατία και οι θεσμοί της παρακμάζουν επικινδύνως. Μία από τις σπουδαιότερες αιτίες αυτής της παρακμής είναι, χωρίς αμφιβολία, η αποδυνάμωση της ρυθμιστικής ισχύος του Κανόνα Δικαίου και οι εντεύθεν συνέπειες για το Κράτος Δικαίου και για την Αρχή της Νομιμότητας, ως καίριας σημασίας αντίβαρων αναφορικά με την αντιμετώπιση της κάθε είδους αυθαιρεσίας –και κατ’ εξοχήν της κρατικής– εις βάρος των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων του Ανθρώπου». Ομορφα λόγια, όμορφα καίγονται…
Αμείλικτα ερωτήματα
Αυτή η ποιότητα της Δημοκρατίας δεν ήταν ζητούμενο την περίοδο της διακυβέρνησης Τσίπρα; Γιατί σιωπούσε ο τότε ΠτΔ απέναντι στις φερόμενες παρεμβάσεις Τζανακόπουλου στον Αρειο Πάγο σε σκευωρίες όπως η Novartis κι άλλες παρόμοιες υποθέσεις υπό την υψηλή εποπτεία του Ρασπούτιν; Γιατί… έχασε τον ύπνο του, όπως δήλωσε σε συνέντευξή του στον τηλεοπτικό σταθμό TRT, μόνο με το θέμα των υποκλοπών, αναφέροντας ότι πρόκειται για «ένα βαρύ, βαθύ τραύμα στην καρδιά του κράτους δικαίου στην Ελλάδα» και εντοπίζοντας… χαρακτηριστικά «καφκικής» νοοτροπίας που επιτρέπει να παρακολουθείται κάποιος χωρίς να γνωρίζει τον λόγο.
Μήπως ήταν κόσμημα για την ποιότητα της Δημοκρατίας ο διαγωνισμός για τις τηλεοπτικές άδειες, το 2016, με τη συγκέντρωση αρμοδιοτήτων στην κεντρική εξουσία και την επιχείρηση ΣΥΡΙΖΑ Channel; Και μήπως είναι έωλες, τελικά, η απόφαση του ΣτΕ, που έκρινε αντισυνταγματική τη σχετική ρύθμιση, και οι καταδίκες του 2023 από το Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος;
Και η σκευωρία της Novartis, όταν δέκα πολιτικά πρόσωπα βρέθηκαν στο επίκεντρο της έρευνας, με την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ να κάνει λόγο για ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, και τελικά να αποδεικνύεται η μεγαλύτερη υπόθεση σκευωρίας και ο Παπαγγελόπουλος να καταδικάζεται από το Ειδικό Δικαστήριο; Ούτε αυτή ήταν αρκετή για να δώσει το ερέθισμα στον κ. Παυλόπουλο να στοχαστεί και να φιλοσοφήσει;
Οταν καιγόταν η Αθήνα
Τα γεγονότα του Δεκεμβρίου του 2008, με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα στα Εξάρχεια και τις εκτεταμένες ταραχές και εμπρησμούς στην Αθήνα για εβδομάδες είναι άμεσα συνδεδεμένα με τον τότε υπουργό Εσωτερικών, Προκόπη Παυλόπουλο. Αφού επέστρεψε εσπευσμένα από τις Σέρρες και ανέλαβε την κεντρική διαχείριση της κρίσης, υπέβαλε την παραίτησή του για λόγους ευθιξίας, η οποία όμως δεν έγινε δεκτή από τον τότε πρωθυπουργό.
Ενα ακόμα στιγμιότυπο από τα πολιτικά πεπραγμένα του Παυλόπουλου ως υπουργού Εσωτερικών της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή είναι η μαζική μονιμοποίηση συμβασιούχων στο Δημόσιο, τα λεγόμενα «Stage» και το Προεδρικό Διάταγμα που φέρει το όνομά του. Στις πρόσφατες παρεμβάσεις του ο Προκόπης Παυλόπουλος εστιάζει στη θεσμική ανησυχία για την ποιότητα της Δημοκρατίας, τη διάκριση των εξουσιών και την αποδυνάμωση του Κανόνα Δικαίου, υπογραμμίζοντας τους κινδύνους από ένα «πρωθυπουργοκεντρικό» σύστημα και μια «παντοδύναμη» εκτελεστική εξουσία.
Θεμιτή η ανησυχία, αλλά αποκαλύπτει ότι ο πρώην ΠτΔ μάλλον διακατέχεται από… α λα καρτ ευαισθησίες. Κατά τη διάρκεια της δικής του πολιτικής και πολιτειακής θητείας είχε επιλέξει μια πιο ουδέτερη και… διαλλακτική στάση απέναντι σε ανάλογες θεσμικές προκλήσεις.Μήπως κάποια στιγμή ετούτη η χώρα έχει το δικαίωμα να ακούει εκείνους που δεν θα αμφιταλαντεύονται ανάλογα με τη συγκυρία, τον ρόλο και ενδεχομένως τους εκλεκτούς τους. «Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται και ο παπάς» λέει ο σοφός λαός. Και η πολλή θεσμικότητα, κατά το δοκούν, μάλλον βλάπτει την πολιτική και πολιτειακή υγεία.
