Στο ΠΑΣΟΚ έχουν ανακαλύψει μια δική τους εκδοχή της πολιτικής λογικής.
Πρώτα εξασφαλίζεται η πρωθυπουργική καρέκλα και μετά αναζητούνται οι ψήφοι. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν αρκείται να διεκδικεί την εξουσία. Θέλει να προκαθορίσει και τον τρόπο με τον οποίο θα την αποκτήσει. Καμία κυβέρνηση συνεργασίας χωρίς τον ίδιο πρωθυπουργό. Τόσο απλά. Τόσο απαιτητικά.
Η Χαριλάου Τρικούπη εμφανίζεται να μην αντιλαμβάνεται ούτε το μέγεθος των πολιτικών της φιλοδοξιών ούτε την απόσταση που τη χωρίζει από την εκπλήρωσή τους. Ο αρχηγός της δεν έχει καταφέρει να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει την πρώτη επιλογή των πολιτών. Δεν έχει κατορθώσει να αναδείξει το ΠΑΣΟΚ σε κυρίαρχη δύναμη της αντιπολίτευσης. Κι όμως, αντιμετωπίζει την πρωθυπουργία σαν προσωπικό δικαίωμα.
Το ακόμη πιο παράδοξο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ ζητά επίμονα να φύγει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά όταν έρχεται η ώρα να μιλήσει για την επόμενη ημέρα, η συζήτηση σταματά στον Ανδρουλάκη. Δεν προηγείται κανένα πρόγραμμα. Δεν προηγείται καμία συμφωνία. Δεν προηγείται καν η στοιχειώδης πολιτική συζήτηση για το ποιος μπορεί να συγκροτήσει μια βιώσιμη κυβέρνηση. Προηγείται η απαίτηση για την πρωθυπουργία.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, επιστρατεύεται και ο κόσμος του κέντρου. Μας λένε ότι οι κεντρώοι ψηφοφόροι θέλουν περισσότερο από όλους να φύγει ο Μητσοτάκης. Με ποια εξουσιοδότηση μιλούν για λογαριασμό τους; Επειδή κάποιοι δεν ψηφίζουν Νέα Δημοκρατία, δεν σημαίνει ότι περιμένουν τον Ανδρουλάκη για να τους κυβερνήσει.
Η πολιτική δεν είναι προσωπικό κατάστημα. Ούτε η πρωθυπουργία παραδίδεται με απαίτηση του αρχηγού ενός κόμματος. Ο Ανδρουλάκης μπορεί να έχει όσες φιλοδοξίες θέλει. Δεν μπορεί, όμως, να απαιτεί από τους υπόλοιπους να προσαρμόσουν την πολιτική πραγματικότητα στις δικές του επιθυμίες.
Πρώτα η καρέκλα. Μετά οι ψήφοι. Αυτό είναι το δόγμα της σημερινής ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Μόνο που η κάλπη δεν είναι υποχρεωμένη να ακολουθήσει τις εντολές της Χαριλάου Τρικούπη. Και ο Ανδρουλάκης δεν γίνεται πρωθυπουργός επειδή αποφάσισε ότι δεν δέχεται κανέναν άλλον στη θέση του.
