Στον Άδωνι Γεωργιάδη αποδόθηκε άρνηση των νεκρών του Πολυτεχνείου επειδή παρέπεμψε στο πόρισμα που καταγράφει τους νεκρούς του Πολυτεχνείου.

Αυτή είναι το πραγματικό γεγονός που αποτελεί την αντίφαση στον πυρήνα της υπόθεσης. Κι όμως, χρειάστηκαν αλλεπάλληλες δημόσιες τοποθετήσεις για να επιστρέψει η συζήτηση στο πιο απλό ερώτημα που οφείλει να θέτει πρώτος ένας δημοσιογράφος. 

Τι ακριβώς είπε ο κ. Γεωργιάδης; 

Στη συνέντευξή του στην Ελένη Καλογεροπούλου, στα Παραπολιτικά 90,1, ο υπουργός Υγείας ρωτήθηκε αν θεωρεί μύθο την εξέγερση. Η απάντησή του ήταν ρητή.

«Πότε είπα ότι δεν έγινε; Προφανώς και έγινε το Πολυτεχνείο». Όταν η συζήτηση έφτασε στα θύματα, παρέπεμψε στο πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά. Στη συνέχεια επανέλαβε δημοσίως ότι το πόρισμα τον καλύπτει πλήρως. Όποιος κρίνει ότι όφειλε να απαντήσει πιο αναλυτικά έχει κάθε δικαίωμα να του το ζητήσει. Η κατηγορία περί άρνησης των θυμάτων χρειάζεται κάτι πολύ συγκεκριμένο. Λόγια που να τη στηρίζουν.Δεν υπαρχει το παραμικρό. Απλά βρήκαν ευκαιρία οι εχθροί του εντος και εκτός των τειχών να τον αποδομήσουν! Η συνέντευξη στα Παραπολιτικά 90,1⁠. 

Το πόρισμα Τσεβά κατέγραψε 15 επισήμως ανακοινωθέντες νεκρούς, τρεις ακόμη βεβαιωμένους θανάτους και 16 ανώνυμες περιπτώσεις που ο εισαγγελέας έκρινε ότι προέκυπταν βάσιμα από τα διαθέσιμα στοιχεία. Αυτά λέει το πόρισμα Τσεβά που επικαλέστηκε ο κ. Γεωργιάδης.

Η μεταγενέστερη έρευνα του Λεωνίδα Καλλιβρετάκη στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών τεκμηρίωσε πλήρως 24 περιπτώσεις θανάτων. Ανάμεσά τους ο 22χρονος φοιτητής της Παντείου Γεώργιος Σαμούρης, που χτυπήθηκε από αστυνομικά πυρά στη συμβολή Καλλιδρομίου και Ζωσιμάδων και εξέπνευσε στο πρόχειρο ιατρείο του Πολυτεχνείου. Η διαδρομή αυτού του παιδιού, από τον δρόμο όπου πυροβολήθηκε ώς το ιατρείο όπου ξεψύχησε, αρκεί για να καταλάβει κανείς πόσο φτωχή είναι μια συζήτηση που εξαντλείται στο «μέσα ή έξω» από την πύλη. 

Ο Κώστας Λαλιώτης, με τη δική του συμμετοχή στην εξέγερση, έχει κάθε λόγο να παρεμβαίνει όταν θεωρεί ότι παραχαράσσεται ή υποτιμάται  η μνήμη της. Όταν όμως καλεί τους δημοσιογράφους να στείλουν τα ονόματα των νεκρών στον αντιπρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, αφήνει την εντύπωση ότι ο υπουργός αμφισβήτησε την ύπαρξή τους. Εκεί βρίσκεται η αδικία και η παραπολιτική διάθεση η οποία μειώνει το ίδιο το γεγονός από τους ίδιους τους πρωταγωνιστές του. Ο κ.Γεωργιάδης είχε ήδη παραπέμψει σε ένα εισαγγελικό πόρισμα που τα καταγράφει. Και όσα μέσα έσπευσαν να υιοθετήσουν αυτή την εντύπωση όφειλαν να παραθέσουν την ερώτηση, την απάντηση και το περιεχόμενο του πορίσματος. Αυτή είναι στοιχειώδης δημοσιογραφική δεοντολογία και η ανθρώπινη ηθική.

Η ευθύνη της Νέας Δημοκρατίας 

Ο Άδωνις Γεωργιάδης έχει υπερασπιστεί δημόσια τη Νέα Δημοκρατία, τον Κυριάκο Μητσοτάκη και δύσκολες κυβερνητικές επιλογές, αναλαμβάνοντας συχνά το κόστος της αντιπαράθεσης ακόμη και για θέμα τα που δεν τον αφορούν. Αλλά το κάνει για την παράταξη στην οποία ανήκει. Η μαχητικότητά του έχει προκαλέσει και διαφωνίες αλλά και φθόνο  μέσα στην παράταξη. Απο ποιούς; Απο αυτούς  που δεν τολμούν να φερθούν με τον ίδιο τρόπο. Σε μια μεγάλη κεντροδεξιά παράταξη αυτές οι διαφωνίες έχουν θέση. Έχει θέση όμως  και η συναδελφική αλληλεγγύη, που εδώ απαιτούσε κάτι απλό. Να βρεθούν συνάδελφοί του που θα πουν καθαρά τι δήλωσε και θα υπερασπιστούν το δικαίωμά του να κριθεί γι’ αυτό. Αλλά δεν το έκαναν. Τάχτηκαν με τη μάζα. Τι ρόλο παίζουν; 

Αν η Νέα Δημοκρατία θέλει να βγει ισχυρότερη από αυτή την περιπέτεια, έχει την ευκαιρία να δείξει ότι η ενότητά της αντέχει τη διαφωνία και ότι αναγνωρίζει όσους βγαίνουν μπροστά όταν η υπεράσπιση μιας πολιτικής επιλογής έχει κόστος. Αυτό έχει σημασία και για τους ανθρώπους που απομακρύνθηκαν από την παράταξη. Η εμπιστοσύνη τους κερδίζεται όταν βλέπουν πολιτική συνέπεια, καθαρό λόγο και στελέχη πρόθυμα να σταθούν δημόσια το ένα δίπλα στο άλλο, όταν υπάρχει λόγος.

Στη συγκεκριμένη υπόθεση ο Άδωνις Γεωργιάδης αδικήθηκε. Το λέμε καθαρά, με τον ίδιο σεβασμό με τον οποίο μνημονεύουμε τους νεκρούς της καταστολής. Η μνήμη τους επιβάλλει να είμαστε ακριβείς με τα γεγονότα. Η πολιτική εντιμότητα επιβάλλει να είμαστε εξίσου ακριβείς με τα λόγια των ανθρώπων και μάλιστα εκείνων που τολμούν και όχι εκείνων που κρύβονται.