Η θετική αποτίμηση του Ευάγγελου Βενιζέλου για την παρέμβαση Μητσοτάκη στον ΟΗΕ προκαλεί τις αιχμές Ανδρουλάκη και ανοίγει νέο εσωκομματικό μέτωπο στο ΠΑΣΟΚ.
Νέο πεδίο εσωκομματικής αντιπαράθεσης διαμορφώνεται στο ΠΑΣΟΚ, με τον Νίκο Ανδρουλάκη και τον Ευάγγελο Βενιζέλο να ανταλλάσσουν δημόσια μηνύματα με αφορμή την παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ για το Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Οι αιχμές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ και η θεσμική τοποθέτηση του πρώην προέδρου του Κινήματος φέρνουν στο προσκήνιο τις διαφορετικές προσεγγίσεις τους.
Η παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου στο «Βήμα» υπέρ της ελληνικής διπλωματικής παρουσίας στον ΟΗΕ και η θετική αποτίμηση της τοποθέτησης του Κυριάκου Μητσοτάκη για το Τουρκολιβυκό μνημόνιο φαίνεται πως άνοιξαν έναν νέο κύκλο εσωκομματικής έντασης στο ΠΑΣΟΚ. Ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν άφησε αναπάντητες τις επισημάνσεις του πρώην προέδρου του κόμματος, επιλέγοντας να στείλει τα δικά του μηνύματα από το βήμα της Επιτροπής Διεύρυνσης. Και μπορεί να μην κατονόμασε τον Βενιζέλο, όμως η αναφορά σε όσους μιλούν για επιτυχία του πρωθυπουργού δύσκολα αφήνει περιθώρια παρερμηνείας για τον αποδέκτη.
Η φράση που άναψε τα αίματα
«Διαβάζω για επιτυχία του πρωθυπουργού. Το καθήκον του έκανε. Η επιτυχία κρίνεται από τα αποτελέσματα», είπε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, επιχειρώντας να υποβαθμίσει την πολιτική σημασία της παρέμβασης Μητσοτάκη στον ΟΗΕ. Μόνο που εδώ βρίσκεται και η ουσία της διαφοροποίησης: ο Βενιζέλος μίλησε για την ανάγκη στήριξης του Έλληνα εκπροσώπου όταν υπερασπίζεται τις εθνικές θέσεις, ανεξαρτήτως του ποιος βρίσκεται στην κυβέρνηση. Ο Ανδρουλάκης επέλεξε να μεταφέρει τη συζήτηση στη συνολική αξιολόγηση της κυβερνητικής πολιτικής, συνδέοντας την κριτική του με τους χειρισμούς απέναντι στη Λιβύη και την Τουρκία.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο Βενιζέλος φρόντισε να διαχωρίσει με σαφήνεια την εθνική συνεννόηση από την κομματική ταύτιση. «Όταν η χώρα μιλάει στον ΟΗΕ, μιλάει η χώρα», ήταν το μήνυμά του, προσθέτοντας ότι θα υποστήριζε οποιονδήποτε Έλληνα εκπρόσωπο υπερασπιζόταν τις ελληνικές θέσεις στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Μια τοποθέτηση που δεν συνιστά πολιτική στήριξη στην κυβέρνηση, αλλά θέτει ένα σαφές θεσμικό πλαίσιο για το πώς αντιμετωπίζονται ζητήματα εξωτερικής πολιτικής. Η δημόσια αντιπαραβολή με την τοποθέτηση Ανδρουλάκη δημιουργεί, ωστόσο, ένα πολιτικό παράδοξο για τη Χαριλάου Τρικούπη: δύο κορυφαία στελέχη του ίδιου χώρου εμφανίζονται να διαφωνούν ακόμη και ως προς τον τρόπο αποτίμησης μιας ελληνικής παρέμβασης σε ένα κορυφαίο διεθνές όργανο.
Και φυσικά, η υπόθεση δεν περιορίζεται στο Τουρκολιβυκό μνημόνιο. Αγγίζει και το ερώτημα ποιος διαμορφώνει τον πολιτικό λόγο του ΠΑΣΟΚ στα ζητήματα εξωτερικής πολιτικής: η σημερινή ηγεσία ή τα ιστορικά στελέχη που εξακολουθούν να παρεμβαίνουν με θεσμικό βάρος στον δημόσιο διάλογο; Ο Ανδρουλάκης επιδιώκει να εμφανίσει τη δική του γραμμή ως συνεπή κριτική στην κυβέρνηση, ενώ ο Βενιζέλος υπενθυμίζει ότι η υπεράσπιση των εθνικών θέσεων δεν μπορεί να περνά μέσα από το φίλτρο της αντιπολιτευτικής σκοπιμότητας. Η διαφορά αυτή, ανεξάρτητα από το πώς θα εξελιχθεί, αποκαλύπτει μια υπαρκτή απόσταση στις πολιτικές προτεραιότητες των δύο πλευρών.
Το ερώτημα, λοιπόν, είναι αν πρόκειται για μια μεμονωμένη ανταλλαγή αιχμών ή για την αρχή μιας ευρύτερης εσωκομματικής αντιπαράθεσης. Γιατί όταν ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ παρεμβαίνει με τέτοιο τρόπο και ο σημερινός πρόεδρος αισθάνεται την ανάγκη να απαντήσει, έστω και χωρίς ονομαστική αναφορά, το μήνυμα ξεπερνά την επικαιρότητα της ημέρας. Και στη Χαριλάου Τρικούπη γνωρίζουν ότι η διεύρυνση δεν αφορά μόνο τα νέα πρόσωπα που θα μπουν στο κόμμα, αλλά και το πώς συνυπάρχουν οι παλιές πολιτικές αναφορές με τη σημερινή ηγεσία. Το μέτωπο Ανδρουλάκη – Βενιζέλου μόλις απέκτησε δημόσια διάσταση.
