Η ιστορικός Μαρία Ευθυμίου περιέγραψε με ακρίβεια μια διαχρονική ελληνική παθογένεια: «Δώσε στον Ελληνα χάος να μερακλωθεί».
Αυτή η εύστοχη παρατήρηση συμπυκνώνει όλη την περιρρέουσα μιζέρια και τη συστηματική μίρλα που κυριαρχεί στον δημόσιο διάλογο, ένα φαινόμενο που συχνά στηλιτεύει με ένταση ο καλός φίλος και συνάδελφος Αρης Πορτοσάλτε.
Πρόκειται για μια παράδοξη εμμονή από διάφορους πολιτικούς κύκλους, τόσο στα δεξιά όσο και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος, να παρουσιάζουν την Ελλάδα μόνιμα «στα πατώματα». Είναι σαν η θεσμική κανονικότητα, η σοβαρότητα και η σταθερή πρόοδος να προκαλούν αμηχανία, ενώ η καταστροφολογία να λειτουργεί ως συλλογικό παυσίπονο και πρόσφορο πεδίο πολιτικής εκμετάλλευσης.
Το πιο κωμικό στοιχείο αυτής της αφήγησης είναι η επιλεκτική αμνησία που τη συνοδεύει. Σύμφωνα με τους θιασώτες της μόνιμης γκρίνιας, η χώρα υποτίθεται πως βρίσκεται στα τάρταρα επί διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, ενώ, κατά την ίδια παράλογη εξίσωση, «πετούσε» στα χρόνια του Αλέξη Τσίπρα.
Ενα τέτοιο αφήγημα ξεπερνά τα όρια της πολιτικής φαντασίας. Ούτε ο Τοτός στα γνωστά ανέκδοτα θα τολμούσε να διατυπώσει έναν τόσο εξωφρενικό ισχυρισμό. Η απτή πραγματικότητα, ωστόσο, επιμένει να διαψεύδει όσους επενδύουν πολιτικά στο χάος, στη σύγχυση, στη διαστρέβλωση της κοινής λογικής και στη διαρκή μεμψιμοιρία.