Στις 28 Οκτωβρίου 1940, η Ελλάδα αρνήθηκε να παραδοθεί στο φασισμό του Μουσολίνι.
Μα εκείνο το ένδοξο «Όχι» του Ιωάννη Μεταξά δεν έμεινε μόνο στα χείλη των ηγετών. Πήρε τον δρόμο για τα βουνά της Πίνδου, μπήκε μέσα στην Αλβανια, πολέμησε τους Ιταλούς και έγινε βήμα, αγώνας, θυσία. Το είπαν με τη ζωή τους οι στρατιώτες μας: άνθρωποι απλοί, μα με καρδιά μεγάλη· πολλοί χωρίς γνωστό όνομα, μα με θέση ανεξίτηλη στη συλλογική μας μνήμη.
Οι ήρωες εκείνοι άφησαν πίσω σπίτια, οικογένειες και όνειρα για να υπερασπιστούν κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό τους: την ελευθερία της πατρίδας. Δεν γνωρίζουμε όλες τις ιστορίες τους. Οφείλουμε, όμως, να θυμόμαστε τι υπερασπίστηκαν και ποιο τίμημα πλήρωσαν.
Γιατί η μνήμη δεν είναι μια τυπική αναφορά στην επέτειο. Είναι χρέος. Είναι ο τρόπος να κρατάμε ζωντανή την ιστορία και να παραδίδουμε στις επόμενες γενιές την αλήθεια για όσους στάθηκαν όρθιοι όταν όλα γύρω τους δοκιμάζονταν. Να διδάσκουμε στα παιδιά μας πως η ελευθερία δεν είναι αυτονόητη· κατακτιέται, προστατεύεται και απαιτεί ευθύνη.
Κάθε γενιά έχει τα δικά της «Όχι»: στην υποταγή, στη λήθη, στην αδιαφορία. Ας κρατήσουμε, λοιπόν, ζωντανή τη μνήμη εκείνων που αγωνίστηκαν, με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και αγάπη για την Ελλάδα.
Χρόνια πολλά Ελλάδα!
