Η λαϊκή θυμοσοφία παραμένει ανίκητη. Στη Χαριλάου Τρικούπη, το «μάζευε κι ας είναι και ρώγες» έχει αναβαθμιστεί σε υψηλή πολιτική στρατηγική.
Μετά την ένταξη της Νίνας Κασιμάτη στο ΠΑΣΟΚ - από το οποίο έφυγε γιατί ο Γιώργος Παπανδρέου δεν ήταν μεταξύ των θυμάτων στον Μαραθώνιο της Βοστώνης- οι βουλευτές που εξελέγησαν με τις ψήφους του ΣΥΡΙΖΑ και πλέον κοσμούν τα έδρανα του ΠΑΣΟΚ έφτασαν αισίως τους έξι, ενώ σε διαδικασία προθέρμανσης βρίσκεται η Θεοδώρα Τζάκρη.
Είναι πραγματικά συγκινητικό να παρακολουθεί κανείς την ιδεολογική ευελιξία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ. Για χρόνια, έχτιζε το προφίλ του πάνω στην «αυτόνομη πορεία», κεραυνοβολώντας όσους πλήγωσαν την παράταξη και ξορκίζοντας τον λαϊκισμό της Κουμουνδούρου. Σήμερα, οι περίφημες κόκκινες γραμμές έδωσαν τη θέση τους σε ένα ανοιχτό μεταγραφικό παζάρι από το κάτω ράφι, όπου κάθε «ορφανή» έδρα βαφτίζεται αυτομάτως γνήσιο δημοκρατικό ρεύμα.
Αυτή η κυνική υφαρπαγή της λαϊκής εντολής, βαφτισμένη ως δήθεν διεύρυνση, συνιστά μνημείο πολιτικού οπορτουνισμού. Όταν η αξιοπιστία και η σοβαρότητα θυσιάζονται τόσο πρόθυμα στον βωμό των εντυπώσεων, το πολυδιαφημισμένο προοδευτικό πρόσημο μετατρέπεται σε ανέκδοτο. Στο ΠΑΣΟΚ θα πρέπει να προσέξουν γιατί όποιος μαζεύει άκριτα ό,τι ρώγα περισσεύει από ξένα αμπέλια, στο τέλος καταλήγει με ξινό κρασί. Όπως και να ‘χει «εις υγείαν των κορόιδων».