Η παριζιάνικη επαναστατική γυμναστική του Αλέξη Τσίπρα έχει μάλλον… κοντά ποδάρια, αν ανατρέξει κανείς στο πολιτικό του παρελθόν.
Οσο, δηλαδή, κι αν ο ίδιος επιχειρεί να εμφανιστεί ως άτεγκτος πολιτικός, ως πρόσωπο που τιμά το κράτος δικαίου, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τη διάκριση των εξουσιών, η ωμή πραγματικότητα θα τον στοιχειώνει. Υποθέσεις που μοιάζουν βγαλμένες από τις πιο μαύρες σελίδες ενός βιβλίου, το οποίο περιγράφει την πιο σκοτεινή κυβέρνηση της Ελλάδας και έχει πρωταγωνιστές πολιτικά πρόσωπα που επικαλούνταν τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου αν και οι δηλώσεις και οι πρακτικές τους προκαλούσαν σοβαρά ερωτήματα για τον σεβασμό στους θεσμούς, την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης και τα όρια της κυβερνητικής εξουσίας.
Ας γυρίσουμε, λοιπόν, τον χρόνο πίσω. Τον Οκτώβριο του 2018, σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, ο τότε αναπληρωτής υπουργός Υγείας, Παύλος Πολάκης, είχε προκαλέσει πολιτικό σεισμό με τη δήλωσή του ότι «για να κερδίσουμε τις εκλογές, πρέπει να μπουν κάποιοι φυλακή». Η σύνδεση της εκλογικής νίκης με τις καταδίκες προσώπων, από τα χείλη ενός εν ενεργεία υπουργού, προκάλεσε εύλογα ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν ένα τμήμα της τότε κυβερνητικής ηγεσίας τη λειτουργία της Δικαιοσύνης.
Μάλιστα, στις 9 Νοεμβρίου 2018, ο τότε πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας όταν ρωτήθηκε ευθέως από τον Αντώνη Σρόιτερ για τη δήλωση Πολάκη, απάντησε αρχικά ότι «απομονώθηκε μια φράση». Στη συνέχεια επιχείρησε να εξηγήσει ότι ο υπουργός του εξέφραζε το λαϊκό αίτημα για ταχύτερη απονομή της δικαιοσύνης. Και μολονότι στη συνέχεια ισχυρίστηκε ότι «οι κυβερνήσεις δεν βάζουν κανέναν φυλακή», αντί τελικά να αποδοκιμάσει ευθέως τη σύνδεση των φυλακίσεων με την εκλογική επικράτηση, προτίμησε να υπερασπιστεί το πολιτικό νόημα της παρέμβασης Πολάκη. Αυτό, φυσικά, δεν έγινε τυχαία. Η πραγματικότητα ήταν ότι ο υπουργός όντως εξέφρασε την επικρατούσα άποψη της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου του Αλέξη Τσίπρα.
Τον Φεβρουάριο του 2020, ο πρώην πρωθυπουργός (που τώρα περιφέρεται ως… διαδηλωτής), μιλώντας στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, έθεσε το περίφημο ερώτημα για το πώς η Αριστερά, όταν επιστρέψει στην κυβέρνηση, θα μπορέσει να αναλάβει «την ευθύνη και τον έλεγχο όχι μόνο των κυβερνητικών θέσεων, αλλά και κρίσιμων αρμών της εξουσίας».
Η συγκεκριμένη αποστροφή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων από το σύνολο της τότε αντιπολίτευσης και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να δείχνει τις πραγματικές πολιτικές του προθέσεις. Ο ίδιος υποστήριξε ότι αναφερόταν στην ανάγκη αντιμετώπισης του κομματικού κράτους και των μηχανισμών διαφθοράς, αλλά δεν έπεισε κανέναν.
Το «κερασάκι» της Novartis
Το παζλ ολοκληρώθηκε με την υπόθεση Novartis, όταν τον Φεβρουάριο του 2018 διαβιβάστηκε στη Βουλή δικογραφία που ενέπλεκε δέκα πολιτικά πρόσωπα, μεταξύ των οποίων δύο πρώην πρωθυπουργούς, τον Αντώνη Σαμαρά και τον Παναγιώτη Πικραμμένο, καθώς και οκτώ πρώην υπουργούς. Η τότε κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παρουσίαζε την υπόθεση ως ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα της μεταπολίτευσης, ενώ οι πολιτικοί της αντίπαλοι κατήγγελλαν επιχείρηση σπίλωσης και πολιτικής εξόντωσής τους. Στο επίκεντρο βρέθηκε ο τότε αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης, Δημήτρης Παπαγγελόπουλος, ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Τσίπρα, ο οποίος αργότερα βρέθηκε αντιμέτωπος με σοβαρές καταγγελίες για παρεμβάσεις στο έργο εισαγγελικών λειτουργών.
Μετά την κυβερνητική αλλαγή του 2019, η Βουλή συγκρότησε Προανακριτική Επιτροπή και τον Ιούλιο του 2020 αποφάσισε, με 177 ψήφους, την παραπομπή του Παπαγγελόπουλου στη διαδικασία του Ειδικού Δικαστηρίου. Ο ίδιος ο Τσίπρας κατήγγειλε τότε πολιτική δίωξη και προειδοποιούσε ότι όσα ειδικά δικαστήρια κι αν στηθούν, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα επιτρέψει τη συγκάλυψη της υπόθεσης Novartis. Τελικά, το 2023, το Ειδικό Δικαστήριο καταδίκασε τον Παπαγγελόπουλο για δύο περιπτώσεις παράβασης καθήκοντος, επιβάλλοντάς του χρηματική ποινή 10.000 ευρώ!
Παρ’ όλα αυτά, πρόσφατα ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε από το Παρίσι να εμφανιστεί ως υπερασπιστής της δημοκρατίας και του κράτους δικαίου, λες και η πολιτική του διαδρομή ξεκίνησε χθες. Αλλά, όπως υπογραμμίζουν έμπειροι πολιτικοί παρατηρητές, οι δηλώσεις δεν διαγράφονται, οι κυβερνητικές επιλογές δεν παραγράφονται πολιτικά και τα όσα συνέβησαν επί των ημερών του δεν μπορούν να εξαφανιστούν πίσω από επαναστατικές κορόνες…
