Ο πρόεδρος Αλέξης θυμήθηκε ότι τα κόμματα κάνουν συνέδρια. Οχι, βέβαια, για να αποφασίσουν πρόγραμμα, να εκλέξουν πρόσωπα όπως θα έπρεπε, αλλά για να τον χειροκροτήσουν! Αποθεώστε τον!

Η εγχώρια πολιτική σκηνή έχει υπάρξει συχνά μάρτυρας παράδοξων, όμως η τακτική του πρώην πρωθυπουργού με την ίδρυση της ΕΛΑΣ προσθέτει ένα ακόμα ξεχωριστό κεφάλαιο στο εγχειρίδιο της επικοινωνιακής πολιτικής. Χρειάστηκε, όπως φαίνεται, να προηγηθεί η μεγαλοπρεπής εξαγγελία, η διαμόρφωση του αρχηγικού προφίλ μέσα από βιντεάκια και περιοδείες, προκειμένου να θυμηθεί τελικά ότι, ιστορικά και πρακτικά, οι πολιτικές παρατάξεις χτίζονται μέσα από θεσμικές διαδικασίες.

Η ανακοίνωση για τη διεξαγωγή του Ιδρυτικού Συνεδρίου έρχεται ετεροχρονισμένα, λειτουργώντας περισσότερο ως μια προσπάθεια νομιμοποίησης ήδη ειλημμένων προσωπικών αποφάσεων παρά ως αφετηρία μιας γνήσιας, συμμετοχικής ζύμωσης. Οταν ένα κόμμα γεννιέται, η λογική σειρά των πραγμάτων επιβάλλει η αρχή να γίνεται από τη βάση. Τα μέλη συζητούν, συνθέτουν και στο τέλος εκλέγουν ηγεσίες και καθορίζουν την πορεία. Στην περίπτωση όμως αυτής της νέας πρωτοβουλίας, η πυραμίδα χτίστηκε εντελώς ανάποδα.

Πρώτα τοποθετήθηκε η κορυφή, πρώτα ανακοινώθηκαν ο ηγέτης και το όραμά του, και κατόπιν κλήθηκε η βάση να επικυρώσει τα τετελεσμένα. Αυτή η ακολουθία γεγονότων δεν είναι διόλου τυχαία. Επιβεβαιώνει την πάγια πολιτική αντίληψη που διακατέχει τον ιδρυτή: πρώτα χτίζεται το προσωποπαγές αφήγημα και μετά, ίσως και με κάποια απροθυμία, στήνονται τα συνέδρια, κυρίως για να λειτουργήσουν ως απαραίτητο κομματικό ντεκόρ.

Είναι πλέον προφανές ότι ο «πρόεδρος Αλέξης» επιδιώκει να πρωταγωνιστήσει με τους δικούς του όρους σε ένα ΙΧ κόμμα, όπως εύστοχα έχει πει ο Νίκος Καρανίκας. Το Ιδρυτικό Συνέδριο δεν σχεδιάζεται ως ένας χώρος ουσιαστικής παραγωγής πολιτικής, αλλά ως μια μεγάλη πολιτική φιέστα. Σκοπός δεν είναι η επίπονη ανταλλαγή επιχειρημάτων, ούτε η συλλογική διαμόρφωση ενός νέου προγράμματος που θα απαντά στις σύγχρονες προκλήσεις, αλλά η δημιουργία μιας εξέδρας. Με μοναδικό και απόλυτο ζητούμενο το χειροκρότημα και την αδιαμφισβήτητη προσωπική αποθέωση.

Ενας πολιτικός ηγέτης που σέβεται τους θεσμούς, τους χρησιμοποιεί ως εργαλεία αλλαγής της κοινωνίας, όχι ως οχήματα για την ικανοποίηση της ανάγκης του για πολιτική επιβεβαίωση. Η υποβάθμιση του συνεδρίου σε ένα απλό σκηνοθετικό εργαλείο μαρτυρά ίσως μια βαθύτερη πολιτική ανασφάλεια: τον φόβο απέναντι στην ανεξέλεγκτη, αυθεντική κριτική από τη βάση.

Την οποία, βέβαια, δεν μπορεί να αποφύγει, καθώς αργά ή γρήγορα οι εκλογές θα γίνουν και οι πολίτες θα εκφραστούν. Αλλωστε, τα μηνύματα που του στέλνουν ήδη μέσω των δημοσκοπήσεων είναι ξεκάθαρα: η ΕΛΑΣ ξεκίνησε από το 25% και βρίσκεται στο 15%! Δεν είναι και μικρή η κατηφόρα για ένα κόμμα που δεν έχει κυβερνητικές ευθύνες και κάνει μόνο κριτική.

Η σύγχρονη ευρωπαϊκή και εγχώρια ιστορία έχει αποδείξει με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι οι αυστηρά προσωποπαγείς σχηματισμοί, όσο έντονη δυναμική κι αν αναπτύξουν στο ξεκίνημά τους χάρη στην αναγνωρισιμότητα του ηγέτη τους, αργά ή γρήγορα έρχονται αντιμέτωποι με τα δικά τους δομικά και οργανωτικά κενά. Η έλλειψη στερεών θεμελίων καθιστά τον φορέα εξαιρετικά ευάλωτο στην πρώτη μεγάλη πολιτική ή κοινωνική κρίση. Το ενθουσιώδες χειροκρότημα της πρώτης μέρας, η αποθέωση στο κλειστό γυμναστήριο ή στο εντυπωσιακό συνεδριακό κέντρο, ίσως να ικανοποιεί προσωρινά τις φιλοδοξίες του αρχηγού, αλλά δεν λύνει σε καμία περίπτωση τα συσσωρευμένα προβλήματα των πολιτών.

Εν κατακλείδι, η στροφή προς τις συνεδριακές διαδικασίες, αφού πρώτα έχουν ληφθεί όλες οι κεντρικές αποφάσεις, μοιάζει περισσότερο με μια αναγκαία υποχώρηση στους τύπους, παρά με ουσιαστική δέσμευση στη Δημοκρατία. Γίνεται προκειμένου να διατηρηθεί η οπτική ψευδαίσθηση της συλλογικότητας σε ένα κατά τα άλλα απολύτως μονοπρόσωπο εγχείρημα.

Ο κόσμος όμως έχει πλέον συσσωρεύσει αρκετή εμπειρία για να μπορεί να διακρίνει τη διαφορά ανάμεσα σε μια γνήσια συμμετοχική προσπάθεια και σε μια καλοστημένη θεατρική παράσταση. Το αν το ακροατήριο θα συνεχίσει να χειροκροτεί, όταν σβήσουν τα φώτα της συνδιάσκεψης και έρθει η ώρα των δύσκολων πολιτικών απαντήσεων, παραμένει το μεγάλο ερώτημα.

Πού χάθηκε η Ελπίδα;

Το κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού, που επιχείρησε να κεφαλαιοποιήσει την οργή και το συλλογικό τραύμα από την τραγωδία των Τεμπών, υπάρχει πλέον μόνο στις αναρτήσεις της προέδρου του. Το δημόσιο αποτύπωμα της Ελπίδας, λίγους μήνες από την ίδρυσή της, έχει συρρικνωθεί σχεδόν στο μηδέν, καθώς το βασικό της αφήγημα –χτισμένο σχεδόν αποκλειστικά πάνω σε θεωρίες συνωμοσίας και συναισθηματικές εξάρσεις– αποδείχθηκε εξαιρετικά εύθραυστο. Πρώτα έφυγαν τα στελέχη, μετά οι πολίτες, έκλεισαν τώρα και τα φώτα των μέσων ενημέρωσης.

Ψιθυρίζεται εντόνως πως στο στρατηγείο του Στέφανου Κασσελάκη η οδηγία προς τους συνεργάτες είναι ξεκάθαρη: καμπάνια αυστηρά «made in USA». Ξεχάστε τις βαρετές συνεδριάσεις και τις νομαρχιακές. Το μενού πλέον έχει αποκλειστικά βόλτες, αγκαλιές, καφέ στο όρθιο, γυρισμένα μανίκια και ασταμάτητα βιντεάκια.

Οπως, βέβαια, μαθαίνει ο «Γάτος» μας, η προσπάθεια να προσαρμοστεί το αμερικανικό όνειρο στην ελληνική πραγματικότητα παρουσιάζει κάπου κάπου αρρυθμίες. Τα likes δεν έρχονται με τον αναμενόμενο ρυθμό και ο πρόεδρος Στέφανος αναζητεί το «γιατί». Ισως, Στέφανε, γιατί εδώ είναι Ελλάδα. Σκέψου το λιγάκι…

Εχει χιούμορ ο ΓΓ

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας απέδειξε για άλλη μια φορά πως διαθέτει το δικό του, ξεχωριστό επικοινωνιακό στιλ, ανεβάζοντας ένα βίντεο όπου τρόλαρε επικά τον τεχνολογικό κολοσσό της Microsoft. Με το γνωστό, αφοπλιστικό του χιούμορ, ο γενικός γραμματέας του ΚΚΕ σχολίασε τα στραβοπατήματα με το μπλακ άουτ, κάνοντας τους χρήστες του Διαδικτύου να γελούν.

Στο βίντεο, δεν δίστασε να συνδέσει τα τεχνικά κρασαρίσματα του λογισμικού με τις ευρύτερες «δυσλειτουργίες» του συστήματος –του καπιταλισμού δηλαδή– προκαλώντας αρκετές για τα δεδομένα του ΚΚΕ αναδημοσιεύσεις. Το βίντεο έγινε αμέσως viral, επιβεβαιώνοντας πως ο επικεφαλής του Περισσού ξέρει να χειρίζεται άψογα τους κώδικες της ψηφιακής εποχής, ακόμα και όταν βάζει στο στόχαστρό του τους τεχνολογικούς κολοσσούς.