Στην πορεία για το Πολυτεχνείο θα είναι ο Αλέξης Τσίπρας, που ψάχνει «πορείες» για να φιλοτεχνήσει το αριστερό προφίλ του.
Το 2017 ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε για τον τότε –και τώρα– πρόεδρο των ΗΠΑ ότι «διαπίστωσα από τη συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποία αντιμετωπίζει την πολιτική ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό» προσθέτοντας πως «οι ΗΠΑ είναι μια εξαιρετικά σημαντική δύναμη και οι δυνατότητές τους να παρέμβουν για το καλό είναι εξαιρετικά σημαντικές».
Σήμερα όμως είναι έτοιμος να μπει μπροστάρης στο κλιμάκιο του ΣΥΡΙΖΑ 2 –με παρατσούκλι ΕΛ.Α.Σ.– και να κατακεραυνώσει, λογικά, τους «φονιάδες των λαών Αμερικανών» και όλων των άλλων σχετικών συνθημάτων που ακούγονται κατά την καθιερωμένη πορεία από το Πολυτεχνείο μέχρι την πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα.
Μάλιστα, δείχνει να έχει ξεπεράσει και τα θεματάκια που είχε όταν το 2019 στην πορεία για το Πολυτεχνείο «έστριψε» προς άλλη κατεύθυνση εκεί στο ύψος του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία στην πλατεία Συντάγματος. Μέχρι την πρεσβεία άλλωστε δεν βρέθηκε ούτε το 2021 ούτε και το 2022, ενώ μέχρι την αυριανή πορεία είχε αφήσει σε άλλους την… εκπροσώπηση έχοντας παραιτηθεί από αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ (1).
Τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει. Το rebranding χάθηκε στον δρόμο προς το Κέντρο –αφού διαπιστώθηκε πως το Κέντρο είναι χαμένο για τον ίδιο– και είναι έτοιμος να ηγηθεί –της ΕΛ.Α.Σ., όχι της πορείας– έχοντας κάνει πρόβες στο Παρίσι όπως δείχνουν και τα βιντεάκια που ανέβασε με φόντο τις κινητοποιήσεις των Γάλλων, ως ένα είδος επισκέπτη στο πλαίσιο κάποιου προγράμματος τουρισμού συλλαλητηρίων. Όπως λέμε, για παράδειγμα, ιατρικός τουρισμός.
Η στροφή του Αλέξη Τσίπρα προς τα αριστερά είναι δεδομένη. Το διατυμπανίζει με κάθε παρουσία και κάθε ομιλία αφού έχει επανέλθει στις εργοστασιακές ρυθμίσεις και σε μια τακτική που γνωρίζει καλά και η οποία περιλαμβάνει καταστροφολογία, λαϊκισμό και τοξικότητα διανθισμένη με προσωπικές επιθέσεις και αήθεις εκφράσεις κατά του πρωθυπουργού.
Η προσπάθεια να οριστεί ως «πολιτικός αντίπαλος» του Κυριάκου Μητσοτάκη απέτυχε –παταγωδώς– όπως και αυτή να εμφανιστεί ως ένας μετριοπαθής πολιτικός που δύναται να απευθυνθεί και στον χώρο του κέντρου και τη μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία. Ως εκ τούτου, η επιλογή να προσδιοριστεί ως «αντίπαλος» μόνο αποτελεί ένα είδος μονόδρομου, δεδομένης και της αδυναμίας να κατατεθούν προτάσεις και πρόγραμμα ως εναλλακτική λύση.
Τα περί δικαιοσύνης και φυλακών που επανήλθαν στη ρητορική του, όπως και τα περί «αρχιερέα της διαφθοράς» αποτελούν την καλύτερη δυνατή επιβεβαίωση και του πανικού που προκαλούν τα δημοσκοπικά ποσοστά και η αποτυχία που φαίνεται να ρίχνει βαριά τη σκιά της πάνω από το εγχείρημά του.