Η Ελλάς, δι’ αδιευκρινίστους λόγους, διατελεί υπό το κράτος ενός διηνεκούς, υπορρήτου και σοβούντος εθνικού διχασμού, αρχής γενομένης από του έτους 1915 και μέχρι της σήμερον, ον ένιοι μηχανισμοί επιμελώς υποδαυλίζουν και διαιωνίζουν παντί προσφόρω μέσω και τρόπω.

Τούτο δε επιτυγχάνεται διά της παραχαράξεως των ιστορικών γεγονότων και της εκ του μη όντος χαλκεύσεως ανυποστάτου ιστορικού «μύθου», ον αντιπαραθέτουν προς την απτήν, αντικειμενικήν και αδιάσειστον πραγματικότητα των διαδραματισθέντων, καθόσον ο τοιούτος μύθος καθίσταται η θρυαλλίς της οικοδομήσεως ολοκλήρου πλέγματος κίβδηλων ιστορικών αφηγήσεων, αίτινες αποκρυσταλλώνουν εν τη συλλογική συνειδήσει το ψεύδος, όπερ σκοπίμως αναπαράγεται και παρηλλαγμένον μεταλαμπαδεύεται από γενεάς εις γενεάν.

Είωθε, όπου εμφιλοχωρεί το ψεύδος, να επιπολάζη ο φανατισμός και να εμφωλεύη ο άκρατος δογματισμός· άλλως, ούτως ειπείν, ουδεμία απολύτως χρεία θα υφίστατο προς χαλκείαν ανυποστάτων γεγονότων, ίνα διαιωνίση τις ανύπαρκτον ιδεολογίαν ή συσκοτίση την αλήθειαν των τεκταινομένων, καταπνίγων αυτήν διά των εκκωφαντικών αυτού ψευδολογημάτων.

Η ακατάληπτος αύτη μεθόδευσις παρατηρείται ενίοτε κατά τας κρισίμους περιόδους της καθ’ ημάς ιστορίας, ένθα αι πραγματικαί περιστάσεις, υφ’ ας επεσυνέβη ιστορικόν τι γεγονός, παραποιούνται βαναύσως, αντιπροβάλλεται δε δημοσία κίβδηλος εκδοχή αυτού, μετά των συναφών, νοθευμένων και εντέχνως κατασκευασθέντων επακολούθων.

Τα διδάγματα της κοινής πείρας, ως και αυτή αύτη η ιστορική πραγματικότης, καταδεικνύουν ότι, κατά τεκμήριον, οι αδύναμοι και υπό ανασφαλείας διακατεχόμενοι σφετερίζονται τα ιστορικά γεγονότα, διαστρεβλούν αυτά και μετέρχονται καθ’ υποφοράν το σόφισμα της « πλάνης του αχυρανθρώπου», ως προσφιλή μέθοδον εξουδετερώσεως παντός αντιρρησίου ή επαΐοντος περί τα ιστορικά πράγματα, όστις πειράται, διά της παραθέσεως αλληλουχίας ιστορικών τεκμηρίων, να καταρρίψη τον εκάστοτε προβαλλόμενον μύθον.

Το μόνον αναντίλεκτον είναι ότι η Ιστορία ουδόλως υποκαθίσταται υπό συνθημάτων, μισαλλοδόξου ρητορείας, ακραιφνούς φανατισμού, βιαιοπραγιών και ανάρθρων ιαχών.

Τουναντίον, προϋποθέτει εμβριθή μελέτην, ενδελεχή βάσανον των ιστορικών πηγών, οξυδερκή κριτικήν διάνοιαν και συντεταγμένον νουν, ίνα δυνηθή να επιτελέση την ουσιώδη αυτής αποστολήν, ήτοι την διάπλασιν συνειδήσεων επί τη βάσει του αναμφισβητήτου πυρήνος των αληθώς διαδραματισθέντων γεγονότων.

Τηρουμένων των αναλογιών, το αυτό παρατηρείται και επί των ιστορικών μυθευμάτων της συλλήβδην ψευδεπιγράφου Αριστεράς, ήτις επαγγέλλεται την ρήξιν προς το κατεστημένον και ευαγγελίζεται αορίστως την επαναστατικήν ανατροπήν της παγιωθείσης και αστεμφούς καθεστηκυίας τάξεως.

Το διαρκώς αναπαραγόμενον τούτο κατεστημένον της ψευδεπιγράφου επαναστάσεως, μετά της επιμελώς ατημελήτου περιβολής των θιασωτών αυτού και της αντλήσεως συνθημάτων εκ της περιωνύμου γενεάς του Πολυτεχνείου, ήτοι των ήδη εξηκονταεξαετών και πλέον, και δη των περί το εβδομηκοστόν έκτον έτος της ηλικίας αυτών ευρισκομένων, προσέδωκε νόημα εις τον καθ’ ημάς τρόπον του βίου επί ήμισυν αιώνα, διακηρύσσον δήθεν υψηλά ιδεώδη, ηθικάς αρχάς και αξίας.

Συνεπεία τούτου, βαθμηδόν και μέχρι της σήμερον, η κοινωνία απηλλοτριώθη πνευματικώς και ηθικώς, αι αρχαί απημπολήθησαν, αι αξίαι εξηνεμίσθησαν, η δε παιδεία απεσαρθρώθη άρδην, λυμαινομένων αυτήν ανενδοιάστως, επί πεντήκοντα συναπτά έτη, των κατ’ επάγγελμα και καθ’ έξιν, άνευ αποχρώντος λόγου και αιτίας, επαναστατών, οίτινες, δίκην ατάκτων οχλοκρατικών στιφών, καταλαμβάνουν τα εκπαιδευτήρια και τα πανεπιστημιακά ιδρύματα, ως εάν περί εθιμοτυπικής τινος τελετουργίας επρόκειτο.

Η επανάστασις εταυτίσθη προς την χυδαίαν ραθυμίαν, την αλητείαν, την κοινωνικήν περιθωριοποίησιν, την αξιόποινον δράσιν, την συλλογικήν βίαν και την καταστροφήν της τε δημοσίας και της ιδιωτικής περιουσίας των πολιτών.

Προ πάντων, όμως, εξωμοιώθη προς τον εθνομηδενισμόν και το κατά της Πατρίδος και των θεσμών μίσος, καταφέροντος του τοιούτου φαινομένου καίριον πλήγμα κατ’ αυτής ταύτης της ποιότητος της Δημοκρατίας.

Η Δημοκρατία, εν τούτοις, εξακολουθεί να αποτελή διηνεκές ζητούμενον και το ύπατον διακύβευμα του καθ’ ημέραν δημοσίου βίου ημών, χρήζουσα αδιαλείπτου περιφρουρήσεως και προστασίας, ίνα εδραιούται και ενδυναμούται, μη εκτιθεμένη εις τοιαύτης φύσεως επαίσχυντα φαινόμενα.

Πολιτισμόν συνιστούν η καινοτομία και αι ρηξικέλευθοι ιδέαι, αι ειρηνικώς εκφραζόμεναι, είτε εγγράφως είτε προφορικώς, καθόσον μόνον διά της τοιαύτης οδού καθίσταται εφικτή η οικοδόμησις οράματος.

Άλλως, ο άνθρωπος, υπό του μίσους διαβεβρωμένος και υπό ταπεινών και ποταπών ελατηρίων ελαυνόμενος, δέσμιος ων παρωχημένων και προγονοπλήκτων ιδεοληψιών, άνευ του ελαχίστου ψήγματος ελπίδος και ορθού λόγου, εκτρέπεται εις βιαιοπραγίας, υπό το πρόσχημα δήθεν δεδικαιολογημένης αγανακτήσεως κατά αορίστου τινος κατεστημένου, υφ’ ου διατείνεται ότι καταδυναστεύεται.

Εν κατακλείδι, οσάκις ο συρμός ταυτίζεται προς την ευήθειαν και η αντίστασις καθίσταται αντικείμενον εμπορικής εκμεταλλεύσεως υπό ψευδωνύμων και κατ’ επίφασιν επαναστατικών ομαδίσκων, είτε ενδοκοινοβουλευτικών είτε εξωκοινοβουλευτικών, τότε επέρχεται νομοτελειακώς η τελμάτωσις της κοινωνίας και ενταφιάζεται ανεκκλήτως πάσα σπίθα οράματος και παν ψήγμα χρηστής ελπίδος περί της εξαναστάσεως της κοινωνίας και του έθνους ημών.

Σήμερον βιούμεν την παρακμιακήν ταύτην αποσύνθεσιν, την εκ της παραχαράξεως της ιστορικής αληθείας και του μηδενισμού πάσης ανθεκτικής και διαιωνίου αξίας απορρέουσαν, χάριν του παγιωθέντος υποπολιτισμού της υπερεκχειλιζούσης ψευδοεπαναστάσεως της ουτιδανοσύνης.