Είχαμε αρχίσει να ανησυχούμε. Η απουσία του Αλέξη Τσίπρα από τα οδοφράγματα, η μετακόμισή του στα σαλόνια του Ινστιτούτου του, οι διαλέξεις για τη γεωπολιτική και οι πολιτισμένες χειραψίες με την ευρωπαϊκή ελίτ μας είχαν πληγώσει.
Πού πήγε ο άνθρωπος που θα χτύπαγε τα νταούλια και θα χόρευαν οι αγορές; Πού χάθηκε το παιδί που θα καταργούσε τη λιτότητα των μνημονίων με ένα άρθρο και έναν νόμο;
Ευτυχώς, το Παρίσι φρόντισε να μας επιστρέψει τον αυθεντικό, «ανυπότακτο» πρωθυπουργός της πρώτης φοράς Αριστερά. Εκεί, ανάμεσα στις μυρωδιές των δακρυγόνων, το Σηκουάνα, τις γαλλικές μπαγκέτες και τα κρουασάν, ο Αλέξης Τσίπρας ξαναβρήκε τις επαναστατικές του ρίζες.
Η γαλλική πρωτεύουσα φλέγεται, οι εργαζόμενοι βγαίνουν στους δρόμους, κι εκείνος, ως επικεφαλής της νεοσύστατης ΕΛΑΣ (γιατί, κακά τα ψέματα, ένα όνομα με τέτοιο ιστορικό βάρος χρειαζόταν για να τρομάξουν ξανά οι καπιταλιστές), έσπευσε να δηλώσει παρών στη νέα «Παρισινή Κομμούνα».
Φυσικά, η επανάσταση θέλει προσοχή στις παρέες. Ο Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο οποίος κάποτε τον είχε στολίσει με μερικά από τα πιο εκλεκτά «γαλλικά» για την Kolotumba του 2015, παρέμεινε επιδεικτικά μακριά.
Αλλά εκείνος δεν πτοήθηκε. Με την ωριμότητα ενός πολιτικού που ξέρει να ελίσσεται, εξήγησε στη Libération ότι δεν μετανιώνει που κράτησε την Ελλάδα στο ευρώ. Διότι, καλή η επανάσταση, αλλά το ευρωπαϊκό νόμισμα προσφέρει μια άλλη σιγουριά όταν ψωνίζεις στα Ηλύσια Πεδία.
Αντί, λοιπόν, για τον «δογματικό» Μελανσόν, ο «ρεβιζιονιστής» Αλέξης Τσίπρας προτίμησε τις πιο... θεσμικές αγκαλιές των Γάλλων Σοσιαλιστών και των Οικολόγων.
Από τη μία, φωτογραφίζεται με φόντο τις εργατικές κινητοποιήσεις και καταγγέλλει τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, και από την άλλη, παραδίδει μαθήματα για το πώς η Αριστερά πρέπει να κυβερνά με ρεαλισμό. Είναι αυτή η μοναδική, σχεδόν μαγική ικανότητα να είσαι ταυτόχρονα και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ, και με τον διαδηλωτή και με τον μνημονιακό πρωθυπουργό.
Ίσως τελικά το Παρίσι να μην είναι απλώς ένα «κοινωνικό εργαστήριο», όπως ο ίδιος δήλωσε, αλλά ένα εργαστήριο πολιτικής αναβάπτισης. Εκεί, μακριά από τη σκληρή ελληνική πραγματικότητα και την δημοσκοπική καθίζηση, μπορείς να φορέσεις ξανά το κοστούμι του αντάρτη των πόλεων χωρίς το ρίσκο της διακυβέρνησης.
Μπορείς να καταγγείλεις τον καπιταλισμό περπατώντας έξω από τις αμαρτωλές βιτρίνες της Louis Vuitton και της Rolex, νιώθοντας ότι η παρουσία σου και μόνο αποτελεί μια μορφή... ιδεολογικής απαλλοτρίωσης.
Ο Αλέξης Τσίπρας επέστρεψε, λοιπόν, στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις. Κι αν οι Γάλλοι εργάτες, φοιτητές και μαθητές δεν κατάλαβαν ακριβώς τι ήρθε να τους προσφέρει ένας Έλληνας πρώην πρωθυπουργός που εφάρμοσε το πιο πιστό πρόγραμμα λιτότητας, μικρή σημασία έχει.
Το θέαμα ήταν υπέροχο, το αφήγημα ανανεώθηκε, και ο «ανυπότακτος» απέδειξε ότι η επανάσταση είναι πάντα πιο όμορφη όταν γίνεται με γαλλική φινέτσα.
