Την Πέμπτη, τα βλέμματα ολόκληρου του πλανήτη θα στραφούν στη Σεντζέν.
Εκεί, στο περιθώριο της συνόδου APEC, οι ηγέτες των ΗΠΑ, της Ρωσίας και της Κίνας κάθονται στο ίδιο τραπέζι. Η ιστορική αυτή τριμερής συνάντηση δεν αποτελεί απλώς μια διπλωματική αβρότητα, αλλά μια ωμή επίδειξη ισχύος που θυμίζει τη μοιρασιά του κόσμου το 1945.
Με μια ατζέντα που εκτείνεται από τον έλεγχο των πυρηνικών εξοπλισμών και τη νέα παγκόσμια οικονομική αρχιτεκτονική μέχρι τα ανοιχτά πολεμικά μέτωπα, Τραμπ, Πούτιν και Σιν Τζινπίνγκ επιχειρούν να χαράξουν νέες σφαίρες επιρροής. Ολα δείχνουν πως οι τρεις αναζητούν ένα νέο imperium, παρακάμπτοντας τους παραδοσιακούς διεθνείς θεσμούς και επιβάλλοντας τους δικούς τους κανόνες παιχνιδιού στην παγκόσμια γεωπολιτική σκακιέρα.
Μέσα σε αυτό το υπό διαμόρφωση γεωπολιτικό σκηνικό, μεγάλη απούσα είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση. Οι Βρυξέλλες παρακολουθούν αμήχανες τις εξελίξεις από τον εξώστη, εγκλωβισμένες στις εσωτερικές αντιφάσεις τους, στην οικονομική στασιμότητα και την έλλειψη ενιαίας στρατηγικής φωνής. Καθώς οι κρίσιμες αποφάσεις για την ευρωπαϊκή και παγκόσμια ασφάλεια λαμβάνονται πλέον ερήμην τους, η Ευρώπη κινδυνεύει να μετατραπεί οριστικά από πρωταγωνιστή σε κομπάρσο, πληρώνοντας ακριβά το τίμημα της διαχρονικής της αδράνειας.
Αν δεν αφυπνιστεί άμεσα, όποια συμφωνία προκύψει στη Σεντζέν θα σφραγίσει τη γεωπολιτική της περιθωριοποίηση για τις επόμενες δεκαετίες.