Ο Ευάγγελος Βενιζέλος γνωρίζει όσο λίγοι την τέχνη των πολιτικών υπαινιγμών.

Μπορεί να μιλά επί αρκετή ώρα χωρίς να αποκαλύπτει ευθέως τις προθέσεις του, αφήνοντας όμως πάντοτε πίσω του αρκετή τροφή για συζήτηση. Στην τελευταία παρέμβασή του, στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της «Ναυτεμπορικής», ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ ανακάλυψε την… πολιτική ευφυΐα του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη, εξέφρασε την προτίμησή του στις κυβερνήσεις συνεργασίας και άφησε να εννοηθεί ότι το σημερινό πολιτικό σκηνικό πρέπει να αλλάξει.

Μόνο που πίσω από τις θεωρητικές αναλύσεις διακρίνεται ένα ενδιαφέρον πολιτικό παρασκήνιο. Και, σύμφωνα με όσα έχουν κατά καιρούς γραφτεί, στο επίκεντρο βρίσκεται ο ίδιος. Διότι, όπως πάντα, ο Ευάγγελος μιλά σκεπτόμενος τον… Βενιζέλο.

Το ’πιασαν το υπονοούμενο…

Ερωτηθείς για Ανδρουλάκη και Τσίπρα, απέφυγε επιμελώς να τους υποδείξει συγκεκριμένες κινήσεις. «Δεν κάνω τέτοιου είδους συστάσεις», απάντησε, συμπληρώνοντας ότι «όλοι είναι ευφυείς άνθρωποι».

Προηγουμένως, όμως, είχε μιλήσει για την ανάγκη υπέρβασης του μονοκομματικού αφηγήματος, εκτιμώντας ότι οι πολιτικές συνθήκες ενδέχεται να επιβάλουν διαφορετικές επιλογές. Το μήνυμα ήταν ότι οι πολιτικοί αρχηγοί πρέπει να προετοιμάζονται για συνεννοήσεις, ακόμη κι αν δημοσίως εμφανίζονται αμετακίνητοι. Είναι, βεβαίως, δικαίωμά του να υποστηρίζει τις κυβερνήσεις συνεργασίας. Ωστόσο, η χρονική συγκυρία και η επιμονή του δημιουργούν ερωτήματα για το προσωπικό ενδιαφέρον που ενδεχομένως κρύβεται πίσω από τις παραινέσεις του.

Το τελευταίο διάστημα ο Ευάγγελος Βενιζέλος εμφανίζεται να διατηρεί διαύλους επικοινωνίας προς διαφορετικές πολιτικές κατευθύνσεις. Δημοσιεύματα έχουν αναφερθεί σε συναντήσεις του με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να παρεμβαίνει στις εσωτερικές συζητήσεις του ΠΑΣΟΚ. Το διπλό αυτό ταμπλό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπό το πρίσμα των σεναρίων που τον θέλουν να εξετάζει την επιστροφή του στην κεντρική πολιτική σκηνή. Ενα από αυτά αφορά το ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ. Μια παλιά εκκρεμότητα, εάν θυμηθεί κανείς ότι το 2019 η απόφαση της Φώφης Γεννηματά να επιλέξει τον Γιώργο Καμίνη για την πρώτη θέση είχε προκαλέσει την οριστική ρήξη τους.

Υπάρχει όμως και ένα πολύ πιο φιλόδοξο σενάριο: η ανάδειξη του Βενιζέλου σε επικεφαλής μελλοντικής κυβέρνησης συνεργασίας. Κάτι που, ευλόγως, εξηγεί γιατί οι επανειλημμένες αναφορές του στις συνεργασίες αντιμετωπίζονται από ορισμένους περισσότερο ως προσωπική στρατηγική και λιγότερο ως ανιδιοτελής αγωνία για το μέλλον της χώρας. Υπάρχει, πάντως, μια σημαντική λεπτομέρεια που δυσκολεύει όσους σχεδιάζουν κυβερνητικά σχήματα πριν ανοίξουν οι κάλπες: οι εκλογικοί συσχετισμοί. Η Νέα Δημοκρατία εξακολουθεί να προηγείται καθαρά στις δημοσκοπήσεις. Στην πρόσφατη μέτρηση της Opinion Poll συγκεντρώνει 30,3% στην εκτίμηση ψήφου, έναντι 15,9% της ΕΛΑΣ και 12,6% του ΠΑΣΟΚ.

Η διαφορά είναι αποκαλυπτική. Και, εφόσον επιβεβαιωθούν αυτοί οι συσχετισμοί στην κάλπη, ο Κυριάκος Μητσοτάκης θα έχει την πρώτη διερευνητική εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης. Συνεπώς, τα διάφορα σενάρια περί τρίτων προσώπων στην πρωθυπουργία προϋποθέτουν πολύ περισσότερα από παρασκηνιακές συνεννοήσεις. Χρειάζονται συγκεκριμένες κοινοβουλευτικές πλειοψηφίες και πολιτικές συμφωνίες.

Οι φιλοδοξίες δεν αρκούν

Ο Ευάγγελος Βενιζέλος διαθέτει αναμφισβήτητα πολιτική εμπειρία και θεσμική κατάρτιση. Γνωρίζει επίσης ότι οι κυβερνήσεις προκύπτουν από την κάλπη και από τη δυνατότητα συγκρότησης κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Γι’ αυτό και προκαλεί εντύπωση η επιμονή του σε μια συζήτηση που μοιάζει να προσπερνά την πραγματική δυναμική των κομμάτων. Το ερώτημα είναι εάν η αγωνία του αφορά πρωτίστως την πολιτική σταθερότητα και το συμφέρον της παράταξής του ή εάν βλέπει στις μετεκλογικές συνεργασίες μια τελευταία ευκαιρία προσωπικής πρωταγωνιστικής επιστροφής. Ο ίδιος μπορεί να μην κάνει συστάσεις στους «ευφυείς» Τσίπρα και Ανδρουλάκη. Οι πολιτικές φιλοδοξίες, όμως, όσο προσεκτικά κι αν διατυπώνονται, δεν αρκούν για να μοιραστούν τα αξιώματα της επόμενης ημέρας.

Και όσοι ονειρεύονται ήδη το Μαξίμου, καλό θα ήταν να θυμούνται ότι προηγείται μια μικρή, αλλά καθοριστική διαδικασία: οι εθνικές εκλογές.