Με φόντο τον πρωτοφανή κατακερματισμό και τις διαρκείς εσωκομματικές τριβές, τα κόμματα της αντιπολίτευσης συνθέτουν ένα σκηνικό που παραπέμπει ευθέως στην κλασική ιταλική κωμική όπερα.
Καθώς η χώρα εισέρχεται σταδιακά στην τελική ευθεία προς τις κάλπες, η εικόνα που εκπέμπει το σύνολο σχεδόν των κομμάτων της αντιπολίτευσης θυμίζει ολοένα και περισσότερο σκηνικό από κλασική ιταλική όπερα μπούφα (opera buffa). Το κωμικό αυτό μελόδραμα του 18ου αιώνα, που γεννήθηκε για να σατιρίσει τη σοβαροφάνεια της εξουσίας, σήμερα περιγράφει με ακρίβεια την πολιτική καθημερινότητα του αντιπολιτευτικού τόξου, όπου η θεσμική εναλλακτική πρόταση υποχωρεί μπροστά στη θεατρική φάρσα και η διανομή των ρόλων παραπέμπει ευθέως στην κομέντια ντελ άρτε.
Στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής, το πρωταγωνιστικό δίδυμο των Αλέξη Τσίπρα και Νίκου Ανδρουλάκη δίνει τον τόνο σε ένα ατέρμονο ensemble finale. Στην όπερα μπούφα, οι πράξεις κλείνουν με τους βασικούς χαρακτήρες επί σκηνής να τραγουδούν ταυτόχρονα διαφορετικά λόγια, διεκδικώντας το ίδιο χειροκρότημα μέσα σε ένα εκκωφαντικό πανδαιμόνιο. Στο σημερινό κομματικό τοπίο, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Νίκος Ανδρουλάκης, επιχειρεί να κρατήσει τον θεσμικό ρόλο του «σοβαρού διεκδικητή», κορυφώνοντας την παράσταση με την αμιγώς μπουφόνικη δήλωση ότι «το ΠΑΣΟΚ διεκδικεί την πρωτιά» στις επερχόμενες εκλογές.
Η επίμονη αυτή επίκληση μιας νίκης που απέχει παρασάγγας από κάθε δημοσκοπική πραγματικότητα θυμίζει τον κλασικό κωμικό ήρωα, που αγνοεί επιδεικτικά το σκηνικό γύρω του, την ώρα που το κόμμα του πασχίζει να κρατήσει τη δεύτερη θέση. Απέναντί του, ο Αλέξης Τσίπρας, επιστρέφοντας στο προσκήνιο ως επικεφαλής νέου πολιτικού σχήματος, διεκδικεί τον ρόλο του «εξωκοινοβουλευτικού πρωταγωνιστή» που εμφανίζεται ως ο μόνος ικανός να εκφράσει τον «προοδευτικό χώρο». Και οι δύο, παγιδευμένοι σε συγκρουόμενα σχέδια και προσωπικές στρατηγικές αποκλεισμού, αλληλοαναιρούνται επί σκηνής, αφήνοντας το εκλογικό σώμα να παρακολουθεί μια ακατάληπτη κακοφωνία.
Οι κομπάρσοι
Γύρω από το κεντρικό δίδυμο, οι κομπάρσοι της παράστασης δίνουν τον ρυθμό του ταχύτατου recitativo secco και του φλύαρου parlando, μετατρέποντας τον δημόσιο διάλογο σε μια αδιάκοπη, υψηλών τόνων ανταλλαγή ατακών στα τηλεοπτικά παράθυρα και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ο Κυριάκος Βελόπουλος ενσαρκώνει με συνέπεια τον τυποποιημένο ρόλο του λαϊκιστή ρήτορα, επενδύοντας στην εύκολη καταγγελία, τις τηλεοπτικές υπερβολές και τα συνθήματα που απευθύνονται στο θυμικό. Στην άλλη πλευρά της σκηνής, η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει αναλάβει τον ρόλο της αδιάλλακτης «επαναστάτριας» της αίθουσας, με μια διαρκή, θεατρική δραματοποίηση της καθημερινότητας που θυμίζει μονολόγους επιθεώρησης.
Τον θίασο συμπληρώνουν οι δευτερεύοντες χαρακτήρες που συντηρούν τον κατακερματισμό του πολιτικού σκηνικού: ο Δημήτρης Κουτσούμπας στον ρόλο του αμετακίνητου δογματικού που επαναλαμβάνει απαράλλαχτο το ίδιο κείμενο επί δεκαετίες, τα εναπομείναντα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και της Νέας Αριστεράς που περιφέρονται αναζητώντας ρόλο σε ένα έργο που έχει ήδη γραφτεί χωρίς αυτούς, αλλά και μικρότεροι σχηματισμοί στα άκρα του πολιτικού φάσματος που διεκδικούν μερικά λεπτά δημοσιότητας.
Η όπερα μπούφα υπήρξε ιστορικά μια απολαυστική παρωδία της όπερα σέρια (opera seria), δηλαδή της «σοβαρής» εξουσίας. Ωστόσο, στη σημερινή συγκυρία, η διαρκής διολίσθηση της αντιπολίτευσης στη φαρσική υπερβολή δεν πλήττει την κυβερνητική σταθερότητα. Αντιθέτως, αναδεικνύει με τον πιο εύγλωττο τρόπο το έλλειμμα σοβαρότητας και εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης, καθιστώντας τη θεσμική υπευθυνότητα το κρισιμότερο διακύβευμα για τους πολίτες.