Αν η πολιτική συνέπεια είχε όνομα και πρόσωπο στην κατακερματισμένη Κεντροαριστερά, σίγουρα δεν θα έμοιαζε με την Πόπη Τσαπανίδου.
Η βουλευτής Επικρατείας, που έμεινε στην ιστορία για την ανεπανάληπτη προτροπή «Πρόεδρε, έλα με φόρα» -η οποία οδήγησε τον Αλέξη Τσίπρα να προσγειωθεί ανώμαλα στο ταβάνι του 17,8%- φαίνεται πως ανακάλυψε εκ νέου τον ιστορικό της ρόλο: αυτόν του «κυανοκράνου» του πρώην πρωθυπουργού και του ζωντανού αναχώματος απέναντι στον Στέφανο Κασσελάκη.
Το παρασκήνιο που ξεδιπλώθηκε από το καλοκαίρι του 2024, όταν ο Όθων Ηλιόπουλος παραιτήθηκε για να επιστρέψει στο Χάρβαρντ, αποδεικνύεται πλέον σε όλο του το μεγαλείο. Τότε, ενώ το σχέδιο «αποκαθήλωσης» του Στέφανου ήταν ακόμη στα σπάργανα, ο στρατηγός της οδού Αμαλίας έδωσε το σήμα: η Πόπη έπρεπε να αρπάξει την έδρα με τη μία. Ο ιερός σκοπός; Να μην υπάρξει καμία «διαρροή» παραιτήσεων που θα επέτρεπε στον τότε πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ να πατήσει το πόδι του στο Κοινοβούλιο. Και η πιστή στρατιώτης εκτέλεσε την αποστολή της άψογα, ορμώντας στα βουλευτικά έδρανα με την ίδια «φόρα» που κάποτε μοίραζε ενθουσιασμό στις προεκλογικές συγκεντρώσεις.
Σήμερα, το θέατρο του παραλόγου συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.
Η κ. Τσαπανίδου παραμένει βιδωμένη στη βουλευτική της καρέκλα, για να διασφαλίσει ότι ο αρχηγός των «Δημοκρατών» δεν θα αποκτήσει ποτέ βήμα στη Βουλή. Μια πραγματική πράξη «αυτοθυσίας», που πληρώνεται φυσικά με τη βουλευτική αποζημίωση.
Επειδή το νεότευκτο κόμμα του Αλέξη Τσίπρα έχει θέσει το επικοινωνιακό βέτο να μην εντάσσει εν ενεργεία βουλευτές, η Πόπη υπομένει καρτερικά το μαρτύριο. Κρατάει την έδρα σαν φυλάκιο και περιμένει τη λυτρωτική προκήρυξη των εκλογών, ώστε να πάρει το πολυπόθητο «πράσινο φως» και να ενταχθεί με κάθε επισημότητα στο νέο... «περιπολικό» της Αριστεράς.
