Όταν το δημοσκοπικό κοντέρ κολλάει πεισματικά στα χαμηλά και η πολυδιαφημισμένη «αυτόνομη πορεία» αποδεικνύεται αδιέξοδος, στο ΠΑΣΟΚ πιάνουν τα ιστορικά βιβλία μήπως βρουν καμία συνταγή επιβίωσης.
Έτσι, ο Νίκος Ανδρουλάκης φαίνεται να ανακάλυψε το «plan B» για να αναστήσει το ΠΑΣΟΚ: να βάλει στο κάδρο των ψηφοδελτίων του -ως «συνεργαζόμενες προσωπικότητες»- τον επικεφαλής της Νέας Αριστεράς, Γαβριήλ Σακελλαρίδη, και τον προκάτοχό του, ανεξάρτητο βουλευτή Μεσσηνίας, Αλέξη Χαρίτση.
Η κίνηση αυτή φέρνει αυτομάτως στο μυαλό το μακρινό 1989. Τότε που ο Ανδρέας Παπανδρέου, μπροστά στον φόβο της επερχόμενης ανόδου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, επιστράτευσε κάθε διαθέσιμη εφεδρεία, στήνοντας εκείνη την ευκαιριακή «συμμαχία» με τον Μάρκο Βαφειάδη και τον Μανώλη Γλέζο. Μόνο που υπάρχει μια μικρή, αλλά καθοριστική διαφορά: η ιστορία, όταν επαναλαμβάνεται, κάποιες φορές θυμίζει κακόγουστη φάρσα.
Εκείνος που μέχρι χθες ορκιζόταν στην ιδεολογική καθαρότητα του ΠΑΣΟΚ και κουνούσε το δάχτυλο σε όσους μιλούσαν για μέτωπα, τώρα στρώνει κόκκινο χαλί στους πρώην στυλοβάτες της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Αφού μάζεψε ό,τι περίσσεψε από τον Κασσελάκη, τώρα ψάχνει σωσίβιο στους «προοδευτικούς» της Νέας Αριστεράς.
Η πρεμούρα του κ. Ανδρουλάκη να προσεγγίσει τον Σακελλαρίδη και τον Χαρίτση δεν έχει, φυσικά, καμία προγραμματική βάση. Είναι μια κίνηση πανικού για να κόψει τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα και την «ΕΛ.ΑΣ.», στερεύοντας τις δεξαμενές από τις οποίες θα μπορούσε να αντλήσει στελέχη ο πρώην πρωθυπουργός. Παράλληλα, στη Χαριλάου Τρικούπη κρατούν ανοιχτούς και τους διαύλους με όσους έχουν απομείνει στον ΣΥΡΙΖΑ, σε ένα ρεσιτάλ αχταρμά χωρίς αρχή, μέση και τέλος.
Θα έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον να δούμε πώς ακριβώς θα εξηγήσουν στη βάση τους -αν πραγματοποιηθεί ποτέ ένα τέτοιο σενάριο- τόσο ο κ. Ανδρουλάκης όσο και ο κ. Σακελλαρίδης, ο οποίος μέχρι πρότινος κατήγγειλε τη «συναινετική» και «συστημική» γραμμή του ΠΑΣΟΚ, απορρίπτοντας κάθε τέτοια σύμπραξη.
