Η εξέγερση του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1973 αποτελεί κορυφαία στιγμή του αντιδικτατορικού αγώνα.

Ωστόσο, η συστηματική μονοπώλησή της από την Αριστερά αδικεί την ιστορική αλήθεια. Ο ξεσηκωμός των φοιτητών υπήρξε ένα γνήσιο, παλλαϊκό αίτημα για Ελευθερία και Δημοκρατία, που αγκάλιασε ολόκληρο το δημοκρατικό πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων κορυφαίων στελεχών του Κέντρου και της Δεξιάς.

Χαρακτηριστική ήταν η στάση του τελευταίου προδικτατορικού πρωθυπουργού της χώρας και ηγέτη της Δεξιάς, Παναγιώτη Κανελλόπουλου. Οχι μόνο βρέθηκε στο Πολυτεχνείο εκφράζοντας την αμέριστη συμπαράστασή του στους εξεγερμένους φοιτητές, αλλά υπήρξε και ο πρώτος πολιτικός που, αμέσως μετά την αιματηρή καταστολή της 17ης Νοεμβρίου, προέβη σε δημόσια δήλωση, καταδικάζοντας τη βία του καθεστώτος και εξαίροντας το δημοκρατικό ήθος των νέων.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινήθηκαν και επιφανείς προσωπικότητες του Κέντρου, όπως ο Γεώργιος Μαύρος, ο Γιάγκος Πεσμαζόγλου και ο Αθανάσιος Κανελλόπουλος, οι οποίοι στήριξαν έμπρακτα τον αγώνα της νεολαίας απέναντι στη χούντα. Η παρουσία και οι δημόσιες παρεμβάσεις πολιτικών από τον κεντρώο και συντηρητικό χώρο αποδεικνύουν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι το Πολυτεχνείο δεν είχε κομματική ταυτότητα. Ηταν η κοινή κραυγή ενός ολόκληρου έθνους ενάντια στον αυταρχισμό και τον ολοκληρωτισμό. Η ιστορική μνήμη οφείλει να ενώνει, τιμώντας όλους όσοι στάθηκαν με θάρρος απέναντι στη δικτατορία.