Σίγουρα ένα ταλέντο που ο Αλέξης Τσίπρας διατηρεί αναλλοίωτο στον χρόνο, είναι η ικανότητά του να παρουσιάζει τον απόλυτο αρχηγικό συγκεντρωτισμό ως… «αυτοοργάνωση της βάσης».
Πριν καλά-καλά στεγνώσει το μελάνι της ιδρυτικής διακήρυξης της «Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης» και ενώ το επιτελείο της Λεωφόρου Αμαλίας ετοιμάζεται για το Καταστατικό Συνέδριο, οι πρώτες οργανωτικές γκρίνιες έκαναν ήδη την εμφάνισή τους, αποδεικνύοντας ότι μπορείς να βγάλεις τον Τσίπρα από τον ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν μπορείς να βγάλεις τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ από τον Τσίπρα.
Στις τοπικές οργανώσεις της περιφέρειας επικρατεί ήδη έντονος εκνευρισμός. Και το παράπονο δεν αφορά ιδεολογικές λεπτομέρειες, αλλά την ωμή πραγματικότητα: Η Αθήνα αποφασίζει και διατάζει για τα πάντα, αγνοώντας επιδεικτικά τους ανθρώπους που υποτίθεται ότι «τρέχουν» το εγχείρημα στις τοπικές κοινωνίες.
Η Αθήνα ορίζει ποιος θα εκπροσωπεί το κόμμα στον νομό, ποιος θα παίρνει τον λόγο στις δημόσιες εκδηλώσεις και ποιος θα καρπώνεται τους θεσμικούς ρόλους, χωρίς να προηγείται ούτε μια στοιχειώδης συνεννόηση με τα τοπικά στελέχη.
Όταν ο κ. Τσίπρας μιλάει για «φυσική παρουσία» και «κομματική γείωση» στις γειτονιές και την περιφέρεια, εννοεί προφανώς χειροκροτητές για τις περιοδείες του και κομπάρσους για τα social media. Όταν έρχεται η ώρα των αποφάσεων, τον λόγο έχει αποκλειστικά ο στενός κύκλος των «εκλεκτών» του.
Η εικόνα θυμίζει με ακρίβεια τις «χρυσές εποχές» του ΣΥΡΙΖΑ, τότε που οργανώνονταν ατελείωτες συνελεύσεις «για να ακουστεί η κοινωνία», και στο τέλος τα μέλη της περιφέρειας άνοιγαν τις βραδινές ειδήσεις για να μάθουν ποιον τους φύτεψαν επικεφαλής.