Το είδαμε με την Γκιλφόιλ, το ξαναβλέπουμε τώρα με τον Τραμπ.
Με αφορμή την ήττα των Ρεπουμπλικανών στις ενδιάμεσες εκλογές, βγήκαν πάλι από την αντιπολίτευση οι γνωστοί αναλυτές του τύπου «τα έλεγα εγώ» και «δεν τον ξέρω, δεν τον είδα ποτέ». Με την πρέσβη και τον πρόεδρο δεν είχαν ποτέ καμία σχέση. Με τους νικητές, αντίθετα, είναι κολλητοί, και μάλιστα από παλιά!
Πρόκειται για δύο διαφορετικά είδη προσέγγισης. Στην πρώτη περίπτωση, ο εκ των υστέρων προφήτης δηλώνει ότι τα είχε προβλέψει όλα, αν και, παραδόξως, δεν τα είχε πει σε κανέναν όσο το… στοίχημα ήταν ανοιχτό. Αλλά θέλει να πάει «ταμείο» χωρίς να έχει ποντάρει και χωρίς το σχετικό ρίσκο. Σιγουράκιας δηλαδή.
Ο δεύτερος, ο επαγγελματίας του «δεν τον ξέρω», αποκηρύσσει όποιον έπαψε να τον βολεύει, ακόμη κι αν χθες φωτογραφιζόταν δίπλα του με τη χαρά του ανθρώπου που έχει βρει τον προστάτη του. Τα δύο είδη συνυπάρχουν συχνά στο ίδιο πρόσωπο.
Άγνωστος ο ρόλος
Υπάρχουν και όσοι προχωρούν ένα βήμα παραπέρα και υπαινίσσονται ότι είχαν και συμμετοχή στην επιτυχία των νικητών. Κανείς δεν ξέρει ακριβώς ποιος ήταν ο ρόλος, ούτε πότε και πώς, αλλά ο αέρας τού να είσαι με εκείνους που πανηγυρίζουν κάνει καλό στο προφίλ. Ετσι νομίζουν, τουλάχιστον.
Αν αυτά τα κάνουν περιφερόμενοι σχολιαστές ή παραγοντίσκοι, δεν σημαίνουν τίποτα για την κοινωνία. Η ματαιοδοξία είναι δικαίωμα όλων. Οταν όμως τα κάνουν πολιτικοί, η υπόθεση αλλάζει, γιατί οι δηλώσεις τους δεσμεύουν, έστω και άθελά τους, τη χώρα. Ακόμα και όταν είναι στην αντιπολίτευση, είναι προφανές ότι οι δηλώσεις όλων αποδελτιώνονται. Και εδώ δεν μιλάμε για ηθικολογία, αλλά για αξιοπιστία.
Οποιος αλλάζει στάση ανάλογα με τον άνεμο δεν κερδίζει την εμπιστοσύνη κανενός. Οι ηττημένοι τον θυμούνται ως προδότη, οι νικητές ως οπορτουνιστή, και η χώρα χάνει έναν δίαυλο που θα χρειαστεί ό,τι κι αν συμβεί.
Και θα χρειαστεί. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει ακόμη δύο χρόνια μπροστά της, και στη διάρκειά τους διακυβεύονται πολλά για την Ελλάδα. Οι διπλωματικοί δίαυλοι με την Ουάσιγκτον δεν χτίζονται με αναρτήσεις και δηλώσεις ευκαιρίας. Χτίζονται με συνέπεια, υπομονή και μια σταθερή εικόνα για το ποιος μιλά για λογαριασμό της χώρας. Η ήττα στις ενδιάμεσες εκλογές δεν ακυρώνει τον πρόεδρο. Τον αναγκάζει απλώς να κυβερνήσει με Κογκρέσο που δεν ελέγχει πια, κάτι που ίσως τον κάνει πιο απρόβλεπτο, όχι λιγότερο σημαντικό.
Οπότε καλό είναι μερικοί να μη βιάζονται. Ούτε να τρέχουν να γράψουν τον απολογισμό της προεδρίας πριν τελειώσει, ούτε να σπεύδουν στην πρώτη γραμμή των νέων φίλων. Οποιος κολλάει σε όποιον κερδίζει, δεν είναι φίλος. Είναι σκιά, και οι σκιές, όπως είναι γνωστό, εξαφανίζονται όταν αλλάξει η κατεύθυνση του φωτός.
Στην ταραγμένη περίοδο που διανύουμε η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να χάνει συμμάχους. Η Τουρκία διεκδικεί από τις ΗΠΑ αεροσκάφη, πιέζει την Ουάσιγκτον για τις θαλάσσιες ζώνες, το Κυπριακό είναι ανοικτό. Είναι πραγματικά κοντόφθαλμη η προσέγγιση στελεχών της αντιπολίτευσης να συμπεριφέρονται λες και στην άλλη όχθη του Ατλαντικού υπάρχει ένα νέο σύστημα εξουσίας.
Κοντόφθαλμη και εξαιρετικά αντιπαραγωγική για την εξωτερική πολιτική της χώρας μας, η οποία πρώτα απ’ όλα είναι προφανές ότι θα πρέπει να σέβεται τους ηγέτες που έχουν την ψήφο των πολιτών τους. Και στις Ηνωμένες Πολιτείες για τον ένοικο του Λευκού Οίκου αποφασίζουν οι Αμερικανοί στις προεδρικές εκλογές και όχι στις ενδιάμεσες.
Και να θυμούνται πως όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Το έχουμε δει πολλές φορές αυτό να συμβαίνει, το έχουν πάθει στο παρελθόν και οι ίδιοι που τώρα προσπαθούν να εμφανιστούν ως μετά Χριστού προφήτες ή ως βασιλικότεροι του βασιλέως. Αλλά φαίνεται ότι δεν λέει να βάλουν μυαλό. Μερικοί άνθρωποι ούτε αλλάζουν ούτε μαθαίνουν.
Αννα, φάουλ!
Μόνο ως ατυχής μπορεί να χαρακτηριστεί η ιδέα της Αννας Διαμαντοπούλου να πει ότι το ΠΑΣΟΚ έγινε «δωρητής οργάνων», εννοώντας ότι στελέχη του βρέθηκαν τα προηγούμενα χρόνια σε όλα τα πολιτικά κόμματα. Ατυχέστατη μάλλον, καθώς μιλάμε για ένα εξαιρετικά ευαίσθητο θέμα, κορυφαίο ζήτημα υγείας και κοινωνικής αλληλεγγύης, για το οποίο δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να χρησιμοποιείται σε άλλα συμφραζόμενα, ούτε καν μεταφορικά. Καλά τα ευφυολογήματα, αλλά πρέπει να υπάρχει και ένα όριο.
Ευκλείδη, λείπεις
Ο «Κόκκινος Γάτος» το ομολογεί. Είχε ανησυχήσει. Αναζητούσε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο, αλλά δεν τον έβρισκε πουθενά. Βλέπετε, νιώθει μια κάποια σύνδεση μαζί του, εξαιτίας και του περίφημου κόκκινου backpack, με το γνωστό πιθηκάκι.
Αλλά του τον έφερε μπροστά του το Χ χθες, και τον απόλαυσε να κάνει κριτική στον Αλέξη Τσίπρα από τις Σέρρες. Γιατί, λέει, τους θέλεις έναν έναν και όχι όλους μαζί τους πρώην βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Το μόνο πρόβλημα για τον συμπαθέστατο Ευκλείδη είναι ότι όσο στη Νέα Αριστερά ασχολούνται με τον Αλέξη Τσίπρα, τόσο μειώνουν τις πιθανότητες να βρει τον δρόμο για τη Βουλή το δικό τους κόμμα.
Μέσα έπεσε ο πρόεδρος
Του κόπηκε η ανάσα του «Γάτου» μας! Οπως σέρφαρε ανέμελος στο Facebook, βλέπει ένα reel με την ένδειξη «έκτακτο» σε κόκκινο ράστερ και υπότιτλο κάτι σε… «3ος Παγκόσμιος Πόλεμος». Ευτυχώς, πριν το επεισόδιο εξελιχθεί σε κάτι πιο σοβαρό για την υγεία του, είδε ότι επρόκειτο για βίντεο του Κυριάκου Βελόπουλου. Ηρέμησε κάπως και, αφού το έψαξε λίγο, εντόπισε πως ήταν γυρισμένο πριν από έναν χρόνο. Είναι σημαντικό να πέφτουν οι πολιτικοί μας μέσα στις προβλέψεις τους…
