To αφήγημα είναι απλό για να είναι και πιο εύπεπτο.
Το 70% των πολιτών θέλει, λέει, πολιτική αλλαγή, άρα δεν θέλει τη ΝΔ. Προκύπτει «αγόγγυστα» για τους σεναριογράφους που το ανεβάζουν και στο 74% αναλόγως αν πιάνουν ως αφετηρία την πρόθεση ψήφου που καταγράφουν οι δημοσκοπήσεις.
Είτε το ένα ποσοστό είτε το άλλο χρησιμοποιείται από τους επικεφαλής των κομμάτων της αντιπολίτευσης και τα στελέχη τους, ειδικά από τα κόμματα εξουσίας, για να δείξουν σε πρώτη φάση πως οι πολίτες θέλουν πολιτική αλλαγή και σε δεύτερη ότι αυτή την αλλαγή την εκπροσωπούν οι ίδιοι – ο καθένας φυσικά σε αυτό βλέπει τον εαυτό του.
Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι κανένα από τα δύο κόμματα που εμφανίζονται ως κόμματα εξουσίας δεν μπορεί να επικαλείται αυτά τα ποσοστά διότι όταν ασχοληθεί κάποιος με το πόσοι δεν θέλουν αυτά τα κόμματα θα πάει σε ακόμη μεγαλύτερα νούμερα. Ας παραβλέψουμε και το γεγονός ότι ακόμη και αν προσθέσει κανείς τα δημοσκοπικά ποσοστά, ΠΑΣΟΚ και ΕΛΑΣ πάλι στη δεύτερη θέση βρίσκονται.
Τα σενάρια για δεύτερη εκλογική μάχη
Ας δούμε γιατί αυτό το αφήγημα έχει άλλη βάση και κινείται σε μια συγκεκριμένη λογική που αφορά την Κυριακή των εκλογών και τα σενάρια που θέλουν δεύτερη εκλογική μάχη προκειμένου το δεύτερο κόμμα να συσπειρώσει –όπως θέλουν να πιστεύουν– την ψήφο διαμαρτυρίας, διότι περί αυτού πρόκειται. Στόχος είναι να διαμορφωθεί ένα κλίμα που θέλει την Κυριακή των εκλογών το βράδυ να μην προκύπτει αυτοδύναμη κυβέρνηση.
Να καλλιεργηθεί η εντύπωση ενός δεύτερου εκλογικού γύρου, που δεν ισχύει στο εκλογικό μας σύστημα. Να δοθεί ένα άλλοθι σε όσους θέλουν να δώσουν με την ψήφο τους ένα μήνυμα, όπως γίνεται για παράδειγμα στις ευρωεκλογές. Το είδαμε να συμβαίνει και το 2023 και μάλιστα αποτελούσε και τη βάση της απόφασης που είχε ληφθεί το 2016 με τον νόμο της απλής αναλογικής.
Τα δεδομένα και η επιλογή πρωθυπουργού
Ας δούμε τώρα και τα δεδομένα. Στις δημοσκοπήσεις η κυβερνώσα παράταξη κινείται στο 30%+. Με συσπείρωση χαμηλή δεδομένου ότι δεν διανύουμε προεκλογική περίοδο αφού οι εκλογές προσδιορίζονται για την άνοιξη και μετά. Και δεν είναι μόνο αυτό.
Υπάρχει χρόνος και περιθώριο παρεμβάσεων άμεσα συνδεδεμένων με το Νο 1 πρόβλημα, που είναι η ακρίβεια, σε συνδυασμό με τα μέτρα ενίσχυσης που λαμβάνονται και τα οποία είναι μόνιμου χαρακτήρα (βλ. φοροελαφρύνσεις, μειώσεις φόρων, αυξήσεις μισθών και συντάξεων, αύξηση κατώτατου μισθού και μια σειρά ακόμη ελαφρύνσεων που έχουν προωθηθεί ή... Ας δούμε και κάτι ακόμη με δεδομένο ότι στις εκλογές ψηφίζει κανείς πρόγραμμα και κόμμα, αλλά κυρίως ψηφίζει πρωθυπουργό. Κυβερνήτη που λένε, ο οποίος αναλαμβάνει και το βάρος να οδηγήσει για μια τετραετία με ό,τι αυτό συνεπάγεται.
Και εδώ τα στοιχεία είναι συντριπτικά, αφού επιβεβαιώνουν ότι δεν είναι μόνο τα κόμματα που διεκδικούν την εξουσία σε ποσοστά χαμηλά, είναι και οι επικεφαλής τους που δεν πείθουν ότι δύνανται να αντεπεξέλθουν σε αυτόν τον ρόλο. Με απλά λόγια, καλό το παραμύθι με το τι δεν θέλουν οι πολίτες, αλλά σκοντάφτει στην πραγματικότητα, που είναι το τι θέλουν οι πολίτες.
Και για πρωθυπουργό, και για κυβέρνηση, και για πρόγραμμα εφαρμόσιμο. Αλλωστε, από αυταπάτες και πειραματισμούς πήραν γεύσεις που στο τέλος αποκαλύφθηκαν πικρές. Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες θα κληθούν να ψηφίσουν με βάση δεδομένα και όχι ευχολόγια. Και να πιστοποιήσουν μέσα από την κάλπη τι πιστεύουν πως θα φέρει αλλαγή στην καθημερινότητά τους και όχι απαραίτητα στο πολιτικό σκηνικό.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»