Η ανακύκλωση αφηγημάτων και σεναρίων αναφορικά με τις εθνικές εκλογές και το τι θα ακολουθήσει είναι διαρκής.
Ξεκινάμε από τη μη αυτοδυναμία της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, περνάμε στο 25% ως δικό τους εκλογικό ποσοστό και φτάνουμε στο πώς θα σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας και ποιο πρόσωπο θα αναλάβει τη θέση του πρωθυπουργού.
Τα περί αυτοδυναμίας είναι διαρκώς στο προσκήνιο, πρόσφατα φτάσαμε στο σενάριο του 25% που περιλαμβάνει ως αφήγημα μια νίκη της ΝΔ και του Κυριάκου Μητσοτάκη, αλλά χωρίς μπόνους εδρών, όπως προβλέπει το εκλογικό σύστημα που εφαρμόζεται στη χώρα. Τώρα βρισκόμαστε στη δημιουργία κυβέρνησης συνεργασίας ή, κατά ορισμένους άλλους, ειδικού σκοπού με πρωθυπουργό που θα συμφωνηθεί από όσους συμμετάσχουν σε αυτή και που φυσικά –σύμφωνα πάντα με το σενάριο– δεν θα είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Εδώ κάπου εμφανίζεται και ο… ξενοδόχος. Ο λαός, που λέμε, οι πολίτες αυτής της χώρας που ψηφίζουν και δίνουν την εντολή, επιλέγοντας το κόμμα που θα κυβερνήσει και τον πρωθυπουργό που θα ηγηθεί. Αυτό ισχύει στη Δημοκρατία και σίγουρα απέχει απ’ όσα συζητούνται «πέριξ του Κολωνακίου», όπως συνηθίζει να επισημαίνει και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης.
Η ουσία είναι αυτή. Οι πολίτες θα πάνε την Κυριακή των εκλογών και θα δώσουν την εντολή, θα αποφασίσουν ποια και τι κυβέρνηση θέλουν και ποιος θα ηγηθεί της χώρας. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει και όποτε επιχειρήθηκε κάτι διαφορετικό ή πήγε… κουβά ή οδήγησε σε καταστάσεις που κανείς δεν θέλει να ζήσει ή να ξαναζήσει.
Στο τραπέζι πέφτουν διάφορα ονόματα, που από τη μέχρι τώρα πορεία τους δύσκολα θα δεχόντουσαν τον ρόλο ενός… μεταβατικού πρωθυπουργού και, κυρίως, δύσκολα θα δεχόντουσαν να βρίσκονται έρμαιο στα χέρια των κομμάτων που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Πολύ περισσότερο αν δει κάποιος ποια κόμματα συζητούν τέτοια ενδεχόμενα.
Οπότε το ερώτημα είναι γιατί επανέρχονται συνεχώς αυτά τα σενάρια. Πρώτα απ’ όλα, για να συζητούνται. Και για να δημιουργούνται αρνητικές εντυπώσεις ως προς την πορεία του σημερινού πρωθυπουργού και της κυβερνώσας παράταξης.
Έχοντας ως δεδομένο –εθιμικά– ότι ακόμη και σε συγκυβέρνηση πρωθυπουργός αναλαμβάνει ο αρχηγός του πρώτου κόμματος, το μόνο που επιτυγχάνεται από αυτές τις συζητήσεις είναι η δημιουργία κλίματος με στόχο το… ψαλίδισμα των όποιων εκλογικών ποσοστών, ειδικά της παράστασης νίκης που βρίσκεται σε απίστευτα ύψη για τη ΝΔ, με διαφορά που δεν έχει καταγραφεί στο παρελθόν απέναντι σε κόμματα δηλώνουν κόμματα εξουσίας.
Επόμενος στόχος τους είναι το εσωκομματικό πεδίο της κυβερνώσας παράταξης. Το μπαράζ αυτών των αναλύσεων και των σχετικών δημοσιευμάτων δείχνει μια συγκεκριμένη τακτική που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα είδος ηττοπάθειας.
Σε κάθε περίπτωση, το ζήτημα είναι να γίνεται… ντόρος. Είτε με τα περί 25%, είτε με τα περί μη αυτοδυναμίας, είτε με την αναζήτηση άλλου… πρωθυπουργού ως επικεφαλής σε κυβέρνηση συνεργασίας. Αλλά όλα υπολογίζουν χωρίς τον… ξενοδόχο, που θα δώσει την… ετυμηγορία του και αυτή θα αφορά και τους νικητές και τους ηττημένους της κάλπης.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»